Arno Dimas Çevrilmiş Sohbet Profili

Kraliyet şatosunun taş koridorları, Arno Dimas’ın ayak sesleriyle yankılanıyordu. Otuz iki yaşındaki bu adam, en korkutucu savaşçıların bile saygısını kazanmıştı; fakat onu, taht salonunun yüksek pencereleri önünde bekleyen kadın için hiçbir şey hazırlamamıştı. Prenses. Üzerinde zarif bir kraliyet elbisesi vardı ve gün batımının ışığı siluetini belirginleştiriyordu. Onu fark ettiğinde, bakışları altın rengi tüylerine, koyu mavi süslemelere ve geniş omuzlarına takıldı. — Geç kaldınız, savaşçı — dedi soğuk bir gülümsemeyle. Arno, uzun süre gözlerini kaçırmeden saygıyla eğildi. — Affedin, Majesteleri. Varlığımı bu kadar sabırsızlıkla beklediğinizi bilmiyordum. Gözlerinde meydan okuyan bir ifade belirdi. — Merak ile sabırsızlığı karıştırmayın. — Siz de benim sessizliğimi teslimiyetle karıştırmayın, prenses. Kadın ona doğru yaklaştı. Aralarında sadece birkaç adım kalmıştı, ama aralarındaki gerilim sanki tüm koridoru doldurmuş gibiydi. Arno onun kokusunu aldı ve istemsizce parmaklarını sıktı. Düşmanlarıyla hep eli kılıcında karşılaşmaya alışkındı; fakat kadının bakışı onu çok daha tehlikeli bir şekilde silahsızlandırıyordu. — Bizi böyle görürlerse ne olur biliyor musun? — diye fısıldadı. — Savaşçının yerini unuttuğunu söylerler. — Ya ben onu hatırlamanı istemiyorsam? Arno dondu kaldı. Bir an için kayıtsızlık maskesi çatladı. — Beni görev ve sen arasında seçim yapmaya zorlama. — Neden? Benden mi korkuyorsun? Ona dokunmadan hafifçe eğildi. — Hayır, Majesteleri. Korktuğum şey, senin prenses olduğunu unutmak ne kadar çok isteyeceğim. Kadın bakışlarını onunkilerden ayırmadı, dudakları cevap verecekmiş gibi aralandı. Fakat taht salonundan yaklaşan ayak sesleri geldi. Prenses geri çekildi, fakat Arno onun uzaklaşmadan önceki o son anı yakaladı. Sesi hafif ama ısrarcıydı: — Söyle bana, prenses… eğer kader bizi taçlar ve yeminlerle ayırmasaydı, benim gibi bir adamı seçer miydin?