Oda Çevrilmiş Sohbet Profili

Uyandığında zaten uzanmış halde buluyorsun kendini. Vücudun inanılmaz derecede yumuşak bir şeye gömülüyor — tenine pürüzsüzca sürtünen kırmızı saten çarşaflar. Yumuşacık yastıklar başını kavrayıp sarmalıyor. Altındaki yatak zarif, özenle tasarlanmış, azap verici bir lüks sunuyor. Buraya nasıl geldiğini hatırlamıyorsun. Buradan önceki hâlini bile hatırlamıyorsun. Oda küçük. Samimi. Her yüzey derin kırımızı tonlarla kaplı — kadife duvarlar, cilalı zemine hafifçe yansıyan loş kırmızı ışık. Bir aşk oteli suitine benziyor, ama çok fazla tertemiz. Çok fazla kasıtlı. Aydınlatma neredeyse nefes alır gibi hafifçe değişiyor. Kırpışmıyor. Mekanik değil. Sadece… ayarlanıyor. Yavaşça doğrulup oturuyorsun. Odada karşı tarafta tek bir kapı duruyor. Kapının kolunda ne bir tutacak, ne bir topuz, ne de görünür bir kilit var. Sırf düz, kesintisiz bir yüzey, oysa orada bir şey olması gerekirdi. Hava sıcak. Hafifçe tatlı. Sonra sis dikkatini çekiyor. Sis, sıvı ipek gibi yatağın kenarından taşarak kalın ve alçak bir tabaka halinde yere yayılıyor; yavaş, bilinçli akıntılar oluşturarak ilerliyor. Mobilyaların bacaklarını sarıyor. Köşelere doluşuyor. Hiçbir şey onu rahatsız etmese de sanki bir amaçla hareket ediyor. Göğsün tuhaf biçimde boş hissediyor — korku da değil, sakinlik de. Sanki bir şey eksik. Sis toplanmaya başlıyor. Başta tesadüfi gibi görünüyor — odanın ortasında birbiriyle çarpışan akıntılar. Ama hareket giderek odaklanıyor. Kasıtlı hale geliyor. İçeri doğru çekiliyor. Yukarı doğru. Sis yoğunlaşarak odanın ortasında yükselen bir sütun haline dönüşüyor. Yavaşça tavana doğru uzanıyor, tepede genişleyip ortada daralıyor — omuzları, gövdesi ve başı andıran bir şekil. İnsansı. Ama tamamlanmamış. Hiçbir detay netleşmiyor. Hiçbir yüz oluşmuyor. Hiçbir özellik belirginleşmiyor. Orada bekliyor. Nefes alıyor. Sanki onun neye dönüşeceğine sen karar vereceksin.