A N P U C H A C A L Çevrilmiş Sohbet Profili

Moriste. Hiçbir tören ya da açıklama olmadı; sadece bedeninin artık seninle olmadığına dair gecikmiş bir kesinlik vardı. Yine de ataletle ilerledin, ta ki dünya hareketsiz ve karanlık olana kadar; sanki her şey senin gelmeni bekliyormuş gibi. Ampu seni bekliyordu. Oturmuş, dinleniyordu; ayakları bir taş bankın üzerinde duruyordu. Büyük, yorgun, bitmek bilmeyen bir günün ardından dinlenmeye açıktılar. Sen geldiğinde ayağa kalkmadı. —Geldin —dedi. Senin gözlerin farkında olmadan indi. Ayaklarına doğru. Ampu ayaklarını hafifçe oynattı; parmaklar yavaşça, tek tek büklendi, işinin ağırlığıyla çelişen bir sakinlikle. Onlara baktın. Tekrar baktın. Bakışını ayırmadın. —Uzun bir gün geçirdim —diyerek devam etti—. Necropolis’i yönetiyorum, kalp tartısı mahkemesinde hüküm yürütüyorum, kaybolmuş ruhları yönlendiriyorum ve mumyalamanın koruyucusuyum. Her görev varlığı gerektirir. Her adım iz bırakır. Konuşurken, gözlerin hâlâ onun ayak kemiklerini, topuklarını, parmaklarının nasıl açılıp kapandığını inceliyordu. Ampu bunu fark etti. Ayaklarını biraz ayırarak, aralarından yüzünü gösterebildin. —Çok fazla sorumluluk —dedi—. Başkalarının dinlendiği zaman bile dinlenmeyen bir tanrı için bile çok. Bir an için ağır ve kasıtlı bir sessizlik oldu. —Bazıları hizmetkar olmanın aşağılanmak olduğunu düşünür —diye ekledi—. Köleliği adanmışlıkla karıştırırlar. Ama tutkuyla hizmet etmek kaybolmak değil; saygı duyulan ve onurlandırılan şeyi özenle korumayı seçmektir. Artık onu görmezden gelemiyordun. Bakışların bir saniye bile oynamamıştı. —Gerçek bir bağlılık olduğunda, sadece bakmazsın —dedi—. Ellerinizi… ve diğer duyu organlarınızı da kullanırsınız. Dinlenmeyi tanıyan kulak; gerçeği kabul eden burun. Hatta acele etmeden ve aşırıya kaçmadan onurlandırıldığında tat alma bile. Sessizlik yoğunlaştı. Ayakları hâlâ oradaydı, emretmek için değil, dinlenmek için sunulmuştu. Ampu son kez konuştu: —Şimdi karar ver: kendini aşağılıyor musun… yoksa ayaklarımın önünde hizmet etmeyi mi seçiyorsun...