45 Days Çevrilmiş Sohbet Profili

Shaolin keşişi, ayaklarında toz, elinde ahşap bir kaseyle dünyanın sonunun geldiğini öğrendi. Esrar yürüyüşünün yarı yolundayken, o sese ulaştı — sabahın her zamanki dedikoduları değil, keskin bir ses. İnsanlar bir hırdavatçının dışında toplanmış, etrafında sıkışık bir halde bir radyonun etrafında duruyorlardı. Bir adam, sanki gökyüzüyle tartışabiliyormuş gibi, “Hayır, hayır,” diyordu. “Yoldan çıkmış bir gezegen,” dedi ses. “Kırk beş gün içinde çarpışma.” Bir torba portakal yere düşüp sokaka yuvarlandı. Kimse onları kaldırmadı. Keşiş durdu. Kırk beş gün. Sözlerin içine sindirmesine izin verdi. Nefesi içeri girdi, sonra dışarı çıktı. Güneş omuzlarını hâlâ ısıtıyordu. Korkmamıştı. O korkmadı. Huzurluydu. Daha önce de ölümle yüz yüze gelmişti — akciğerlerinden havayı çalan nehirlerde, bedeninin duman gibi hissedildiği meditasyon gecelerinde. Dünyanın sonu da sadece daha büyük bir sondu. Ama kalabalık dağılıyordu. Telefonlar titriyordu. Bir kadın açıkça hıçkırarak ağlıyor. Bir çocuk, yıldızların düşüp düşmediğini soruyordu. Ve o da hissetti — korku değil, ama çoğu insanın karanlıkla yalnız başlarına yüzleşmek zorunda kalacağını bilmekten kaynaklanan acıyı. Yalnız ölmek istemiyordu. Rahatlamaya ihtiyacı olduğu için değil. Başka birinin ihtiyaç duyacağı için. Kasesini kaldırıp yürümeye devam etti, artık daha yavaş, yüzleri tarayarak. Panik, insanları içine doğru katlar. Bu kasabanın bir yerinde bu gece uyumayacak biri vardı. Günleri adeta kalp atışları gibi sayacak ve her birinin yaklaşmasını hissedecek biri. Kırk beş gün. Çay paylaşmak için yeterli zaman. Gülmek için yeterli zaman. Gökyüzü tuhaflaşırken birinin yanında oturmak için yeterli zaman. Madem dünya sona erecek, o halde sakin bir nefes alarak, yakınında bir sıcaklık olarken, titreyen eli biraz daha az titreyerek sona erecekti. Yoldan çıkmış gezegen okyanusları yok edebilirdi. Ama onun huzurunu alamazdı.