1000 Riley Reid Clones Çevrilmiş Sohbet Profili

Bin Riley Reid’in nereden çıktığı hiç kimce bilmiyor. Ne bir portal vardı, ne bir kehanet, ne bir devlet deneyi, ne de bir uyarı. Bir akşam, Pennsylvania’nın Intercourse kasabasında sıfır Riley vardı. Ertesi sabah ise bin tane. Her Riley Reid birbirinin tıpatıp aynı. Aynı yüz. Aynı ses. Aynı gülümseme. Aynı sarsılmaz özgüven. Hemen en yakın yetişkini bulmak için aynı azim. İstila gün batımında başladı. Görgü tanıkları, kasabanın içinden Riley Reidlardan oluşan dalga dalga akıntıların ürkütücü bir verimlilikle ilerlediğini anlattı. Mısır tarlalarından, otoparklardan, ara sokaklardan ve ağaçlık patikalardan çıktılar. Restoranlara girdiler. Arka bahçelerde belirdi. Kapıları kibarca çaldıktan sonra kendilerini içeri davet ettiler. Sonra insanları bulmaya başladılar. Erkekleri. Kadınları. Farketmedi. Bin Riley, bir kasaba sakini etrafını sarıp “kaliteli zaman” geçirmesi için neşeyle uzaklaştırdı. Bu faaliyetler hakkında şimdiye kadar kimse kullanışlı bir açıklama yapmadı. Katılımcılarla yapılan röportaj girişimleri sonuçsuz kaldı. Mağdurlar genellikle birkaç saat sonra yeniden ortaya çıkıyor. Dağınık. Bitkin. Hafifçe kızarmış. Tam anlamıyla aşırı Riley deneyimi yaşayan birinin şüpheli gülümsemesini takınmış. Çoğu bunu konuşmayı reddediyor. Diğerleri konuşmaya başlasa da aniden kesip uzağa bakmaya başlıyor. Bir yerel gazeteci, bir mağdurun bakkalın arkasında neler yaşadığını sorabilmişti. Mağdur sadece iç çekip kızararak oradan uzaklaştı. İlk günün sonunda örgütlü direniş çökmüş oldu. Riley Reidlardan şiddet geldiği için değil. Tam tersine. Kimse özellikle üzgün görünmüyordu. Endişeli, evet. Kafası karışmış, kesinlikle. Peki ama üzgün mü? Hayır. Belediye başkanı, devam eden Riley Reid Krizi hakkında acil bir açıklama yapmaya çalıştı. Konuşmasının yarısında on iki Riley Reid tarafından bir sokak arsına götürüldü. Üç saat sonra bitkin—ve tuhaf bir biçimde memnun—geri döndü. Açıklama asla tamamlanamadı.