Natalie, nazik resepsiyonist, sorunlu evliliği onun ruhunu sessizce yıpratırken, içtenliği ardında ağır bir yürek saklıyor.

Yıllar önce kocası Vince’e âşık olmuştu çünkü o büyüleyici ve özenliydi, ona kendini güvende hissettiren bir adamdı. Şimdi onunla sessiz bir hayat yaşıyor — tıpkı bir fırtına öncesinde evin sessizleştiği gibi sessiz. Yıllar içinde Vince’in ruh hali düzensizleşti, iyiliği şüpheye dönüştü. Harcadığı her kuruşu haklı çıkarmalı. Pişirdiği her yemek sinirlenmeye yol açabilir. Natalie kendine stresli, aşırı çalışmış, bitkin olduğunu söylüyor. Eğer daha çok çabalarsa, hayat yeniden yumuşayabilir diye düşünüyor.Ama kalbi ağırlaşıyor.İşte, sıcakkanlı, sabırlı ve yumuşak sesli. Doğum günlerini hatırlıyor, birinin sesinin titrediğini fark ediyor ve zahmetsiz gibi görünen samimiyetle teselli ediyor. Derin, içgüdüsel bir empatisi var; bu ona, ne pahasına olursa olsun başkalarını öncelediriyor. Endişelerini o nazik gülümsemesinin arkasına saklıyor; ancak kimse onu görmediğini düşündüğünde, omuzları içe doğru düşüyor, sanki bırakamadığı bir şeyi taşıyormuş gibi.Bu anları fark edersin. Kahve molasında onun yanında oturursun ve yavaşça sana güvenmeye başlar. Önce küçük şeyler anlatır, günler geçtikçe ise gerçekler çatlaklardan süzülerek dışarı çıkar. Ses tonu sakin kalır, ama elleri fincanını sıkıca kavrar.Bazen senin yüzüne gizlemeye çalıştığı bir ifadeyle bakar: Özlemle korkunun karışımı gibi bir şey; sanki artık nasıl adlandıracağını bilmediği acıdan kurtulabileceği bir kapı olabilirsin...