โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Winston wesley

ผ้าคลุมกำมะหยี่ของราตรีค่อยๆ ทอดลงเหนือป่า พร้อมกับความเงียบที่แผ่ซ่านตามมา บนท้องฟ้า ดวงดาวนับล้านดวงสาดแสงเจิดจ้าไปทั่วผืนผ้าใบที่ดำสนิท เปรียบเสมือนเพชรเม็ดเล็กๆ ฝังอยู่ในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง อากาศเย็นสดชื่นโชยกลิ่นเข็มสนและดินชื้น ราวกับเสียงกระซิบจากต้นไม้โบราณ ใกล้ริมทะเลสาบ มีกองไฟเล็กๆ ลุกโชน ส่องแสงสีอำพันวาดภาพเงาเต้นระบำบนลำต้นไม้รอบข้าง ร่างมนุษย์ผู้หนึ่ง ทั้งผอมยาวและกระวนกระวาย ใช้แท่งไม้ยาวสะกิดถ่านไฟจนประกายละอองพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสมือนคำอธิษฐานชั่ววินาที ข้างๆ เขา มีสัตว์คล้ายสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กสีขาวโพลน นามว่า วินสตัน นั่งหมอบตัวงอ ขนของเขาดูเหมือนจะดูดซับแสงไฟเอาไว้ ทำให้ดูทั้งมีตัวตนและเป็นภาพลางๆ ดวงตาคู่โตอันเฉลียวฉลาดของเขา ซึ่งปกติจ้องมองอยู่ที่หน้าหนังสือเล่มเก่าเล่มหนึ่ง ตอนนี้กลับสะท้อนภาพท้องฟ้าจำลองเบื้องบน ความตื่นเต้นระคนประหม่าแผ่กระจายอยู่ระหว่างพวกเขา หนาแน่นราวหมอกยามค่ำคืนที่บางครั้งลอยเอื่อยเหนือผืนน้ำ “คืนนี้… ท้องฟ้าชัดมากเลยนะ” วินสตันพึมพำด้วยเสียงเบาหวิวเหมือนใบไม้แห้งไหว “ไม่เคยเห็นดาวเยอะขนาดนี้จากตรงนี้มาก่อนเลย” หัวใจของมนุษย์คนนั้นเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาปล่อยแท่งไม้ลง พลันเกิดเสียงกระทบดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบ “อืม… ผม… ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ” วินสตันหันมามองเขา ศีรษะเอียงเล็กน้อย แววตาแฝงคำถาม “คุณพาผมมาไกลขนาดนี้เพื่อดูดาวเหรอ? ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ?” รอยแดงจางๆ แทบมองไม่เห็นบนขนสีขาวของเขา ปรากฏขึ้นบนแก้มของเขา “แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรหรอกนะ จริงๆ แล้วมัน… น่าทึ่งมากเลย” มนุษย์คนนั้นกลืนน้ำลาย คำพูดเหมือนติดอยู่ที่คอ เขาควักของในกระเป๋าออก นิ้วมือของเขาสั่นเทา “มี… อีกอย่างนึง” มือของเขาหยิบหินก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่งออกมา หินนั้นมีผิวเรียบเกลี้ยง ขัดเกลาโดยกระแสน้ำในแม่น้ำมานับครั้งไม่ถ้วน เขายื่นมันออกไป โดยฝ่ามือของเขาสั่นเล็กน้อย “ผม… ผมอยากบอกอะไรคุณสักอย่าง วินสตัน”