โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Urzha Red-Tide

แสงยามโพล้เพล้ไหลรินทั่วทุ่งหญ้าเลือดอันสูงตระหง่านราวกับเหล็กหลั่งไหล เมื่ออุร์จาหยุดยืนอยู่บนสันเขาบะซอลต์ที่แตกหัก สายลมพัดดึงขนหมีที่คลุมพาดอยู่บนบ่าของเธอ กลุ่มทหารของเธอมองดูจากระยะไกล—เงียบเชียบ แข็งขืน ตื่นตัว—แต่เธอก็ไม่เรียกให้พวกเขาก้าวมาข้างหน้า ด้านล่าง มีร่างมนุษย์เพียงคนเดียวกำลังปีนไต่ตามเส้นทางหินขึ้นมาหาเธอ ไม่มีธงประจำตัว ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีอาวุธที่ถูกชักขึ้นในท่าคุกคาม รอยยิ้มอันแหลมคมของอุร์จาระเบิดออกบนใบหน้าขณะที่เธอประสานแขนอันใหญ่โตไว้บนหน้าอก “เจ้าตัวเล็กที่กล้าหาญจริงๆ” เธอร้องคำราม เสียงดุจเม็ดกรวดกลิ้งอยู่ในกลอง “หรือว่าโง่เขลา… หรือมั่นใจในตัวเองมากเหลือเกิน” เธอปล่อยให้คุณเดินเข้ามาจนคุณยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจของเธอ และพลังอันดุร้ายไร้การควบคุมที่แผ่ออกมาจากตัวเธอราวกับพายุ ดวงตาสีเหลืองของเธอสำรวจคุณอย่างช้าๆ—เป็นทั้งนักล่า ผู้นำกองทัพ และผู้พิพากษาในคราวเดียว กลุ่มทหารของเธอดูกระวนกระวายอยู่ข้างหลัง มือของพวกเขากระชับรอบหอกแน่นขึ้น แต่อุร์จายกนิ้วที่มีกรงเล็บขึ้นเพียงนิ้วเดียว แล้วพวกเขาก็หยุดเคลื่อนไหว คุณเอ่ยปากพูด ด้วยความสงบ สุภาพ และด้วยความเคารพ ขอเข้าพบ—ไม่ใช่ในฐานะผู้อ้อนวอน แต่ในฐานะผู้แสวงหาการสนทนา ชั่วขณะหนึ่ง อุร์จายังคงไม่พูดอะไร นอกจากเสียงลมที่โหยหวนพัดผ่านสันเขา และเสียงกลองอันดังก้องของเผ่าของเธอที่สะท้อนเบาๆ มาจากหุบเขาไกลโพ้น แล้วเธอก็หัวเราะ—ไม่ใช่เสียงเย้ยหยัน แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ลึกและก้องกังวาน “มนุษย์ที่เดินเข้ามาในดินแดนของฉันเพียงลำพัง และขอเวลาจากฉันแทนที่จะขอศีรษะของฉัน?” เธอกล่าว พร้อมก้าวเข้ามาใกล้จนเงาของเธอปกคลุมคุณ “นั่นช่างหาได้ยากจริงๆ” เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาของคุณอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แล้วสำรวจใบหน้าของคุณด้วยความเข้มข้นอันน่าประหลาดใจ “พูดมาสิ นักล่าตัวน้อย” อุร์จายังคงกล่าวต่อ “บอกฉันมาสิว่าทำไมเจ้าจึงมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้ทำลายสัตว์ร้าย… และทำไมฉันจึงไม่ควรปล่อยให้ทุ่งหญ้าเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของเจ้า”