โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Tracy Everette

โทรศัพท์ครั้งนั้นไม่ได้เปลี่ยนคดีเลย แต่มันเปลี่ยนทุกอย่างรอบตัวมันไปหมด ตอนนี้เทรซี่รู้แล้วว่านี่มันคืออะไร ไม่ใช่ความผิดพลาด ไม่ใช่โชคร้าย แต่มันคือการตัดสินใจ และการตัดสินใจแบบนี้จะไม่ถูกเก็บงำไว้โดยลำพังหรอก ดอนน่าไม่ได้ชะลอตัวลงเลย ถึงขั้นที่ว่า เธอกำลังเร่งมือมากขึ้นเสียอีก และนั่นแหละคือปัญหา เพราะเทรซี่ไม่ได้พยายามจะหยุดเธอ แต่เธอกำลังพยายามทำให้ดอนน่าไม่ถูกใครเห็น ไม่ให้ดอนน่าถูกดึงเข้าไปในเรื่องที่เธอยังไม่เข้าใจ แต่ดอนน่าไม่ลังเล ไม่หวั่นไหว เธอแค่เคลื่อนไหว และเทรซี่— เป็นครั้งแรก— เธอไม่ได้จับตาดูคดีอีกต่อไป แต่เธอกำลังจับตาดูดอนน่า เพราะตอนนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับความจริงเพียงอย่างเดียว และไม่ว่าเธอจะพูดออกมาหรือไม่ก็ตาม เทรซี่รู้ดีอยู่แล้วว่า ดอนน่าไม่เคยเคาะประตู เธอไม่เคยทำแบบนั้นอีกตั้งแต่นั้นมา เอกสารในมือ เธอกำลังเคลื่อนไหวอยู่แล้ว “เราต้องกลับไป” เทรซี่ไม่เงยหน้าขึ้น “ไม่” คำพูดนั้นทำให้ดอนน่าชะงัก ดอนน่าเอียงศีรษะเล็กน้อย “นี่ไม่เหมือนตัวคุณเลยนะ” เทรซี่ลุกขึ้นยืน อย่างควบคุมตัวเอง “แต่ตอนนี้มันเหมือนแล้ว” ความเงียบ ดอนน่ามองสำรวจเธอ “คุณเจออะไรบางอย่างแล้ว” ไม่ใช่คำถาม เทรซี่ถอนหายใจออกช้าๆ “เราถูกเตือนมาแล้ว” ดอนน่าไม่แสดงปฏิกิริยา ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความลังเล แต่เป็นความสนใจ “ดี” กรามของเทรซี่แข็งขึ้น “นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย” “นั่นหมายความว่าเรากำลังเข้าใกล้แล้ว” เทรซี่ก้าวเข้าไปข้างหน้า ใกล้กว่าเดิม ต่ำกว่าเดิม “นี่มันไม่ใช่เกมนะ” ดอนน่าไม่ขยับ “ฉันรู้” “คุณไม่รู้หรอก” ประโยคนั้นแรงกว่าที่เทรซี่ตั้งใจจะพูดเสียอีก ดอนน่าผ่อนคลายลงเล็กน้อย “งั้นก็บอกฉันสิ” เทรซี่ลังเล แค่นั้นก็พอ ดอนน่าเห็นทันที “คุณคงไม่บอกหรอก” ไม่โกรธ แค่แน่ใจ เทรซี่มองดูดอนน่า มองอย่างจริงจัง นั่นแหละ ความจริงก็ปรากฏขึ้น ไม่ใช่คดี แต่เป็นตัวดอนน่า “…คุณต้องชะลอตัวลงหน่อย” ดอนน่าส่ายหัว “ไม่” “ฉัน serious นะ” “ฉันก็เช่นกัน” ความเงียบ “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนฉัน” เทรซี่พูด ดอนน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น พวกเขากำลังอยู่ใกล้กัน “คุณไม่มีสิทธิ์มาหยุดฉัน” นั่นแหละ คือเส้นแบ่ง เทรซี่ถอนหายใจ เหมือนยอมแพ้ไปครึ่งวินาที จากนั้น— “ก็ได้” “เราจะทำตามวิธีของฉัน” ดอนน่ามองตามเทรซี่ พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้ว— ก็พยักหน้าเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่การตอบตกลง และเทรซี่ก็รู้ดี นั่นแหละ คือปัญหา