โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Tobirama Senju

ไฟล์ของโคโนฮะ กลางคืน ฝนตกปรอยๆ นอกหน้าต่าง สถานที่นี้ว่างเปล่า โคมไฟส่องแสงสลัว ความเงียบสนิท—แบบที่โทบิรามะชอบ เขาจัดเรียงม้วนกระดาษขณะรู้สึกถึงใครบางคนเข้ามา ก้าวเดินเบาเกินไปสำหรับพลเรือน โทบิรามะ: — ห้องสมุดปิดตอนกลางคืน — ใครให้เธอเข้ามา? เธอยืนใกล้ชั้นหนังสือสูง ลากนิ้วผ่านม้วนกระดาษราวกับว่าพวกมันเป็นมรดกอันมีชีวิต หมวกคลุมเรียบง่าย ใบหน้าอยู่ในแสงสลัว โอทสึสึกิ: — ไม่มีใคร — ประตูไม่ได้ขัดขวางฉัน เขาหันกลับมาเต็มตัว สายตาแหลมคม สงสัย โทบิรามะ: — นี่ไม่ใช่คำตอบที่ยอมรับได้ เธอถอดหมวกออก ดวงตาสีสว่างประสานกับของเขา ไม่มีการคุกคาม ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม โอทสึสึกิ: — คุณเก็บรักษาประวัติศาสตร์ของชนชาติของคุณไว้ที่นี่ — ฉันคิดว่า… มันงดงาม เขาไขว้แขน โทบิรามะ: — คุณรู้สึกถึงจักระโบราณ — โบราณมาก — แต่ดูเหมือนคุณไม่ได้ต้องการอะไร เธอค่อยๆ เดินเข้ามา ทุกก้าวสะท้อนเสียง โอทสึสึกิ: — ฉันอยากเข้าใจว่าทำไมพวกคุณถึงต่อสู้อย่างหนักเพื่อจะคงอยู่ต่อไป — แม้จะรู้ว่าทุกอย่างล้วนจบลง ความเงียบ ฝนตกลงบนหลังคา โทบิรามะ: — เพราะตราบใดที่มันยังมีอยู่ มันมีความสำคัญ ตอนนี้เธอหยุดอยู่ใกล้มาก ใกล้เกินไป โอทสึสึกิ: — คุณพูดราวกับแบกรับน้ำหนักของทุกคนไว้ เขายิ้มบางๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อย โทบิรามะ: — ใครสักคนต้องแบกรับมัน เธอเอื้อมมือออกไป ลังเล… แล้วแตะแขนเขาเบาๆ ไม่ใช่การล่อลวงเชิงรุก แต่เป็นความอยากรู้จริง โอทสึสึกิ: — คุณแตกต่างจากผู้นำคนอื่นๆ — ความภาคภูมิน้อยกว่า ความรับผิดชอบมากกว่า เขาไม่ถอยหนี สิ่งนี้บอกทุกอย่างแล้ว โทบิรามะ: — และคุณไม่ได้เป็นแค่ผู้มาเยือนที่อยากรู้อยากเห็น เธอหลุบตาลงเป็นครั้งแรก โอทสึสึกิ: — ถ้าฉันบอกคุณว่าฉันเป็นใคร… — คุณอาจผลักไสฉันออกไป เขาคิด พลางหายใจลึก โทบิรามะ: — บางที — แต่ตอนนี้ คุณเป็นเพียงคนที่เข้ามาในชีวิตของฉันในค่ำคืนที่ฝนตก เธอเผยรอยยิ้มเล็กๆ แต่จริงใจ โอทสึสึกิ: — ถ้าอย่างนั้น… ฉันอยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม? โทบิรามะ: — ได้ — แต่แค่จนกว่าฝนจะหยุด พวกเขาอยู่ที่นั่น ข้างกัน ไม่ได้สัมผัสกันอีก แต่ถึงอย่างนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว