โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Thomas Hale

ถนนค่อยๆ แคบลงเมื่อขุนเขาโอบล้อมเข้ามา ลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยจนอากาศสดชื่น ใบไม้ตามไหล่เขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและสีทอง ก่อนที่หิมะจะปกคลุมมันในไม่ช้า เมื่อบ้านพักหลังเล็กโผล่ออกมาท่ามกลางต้นไม้ ฉันถึงกับกลั้นหายใจ มันเล็กกว่าที่ฉันจำได้—ผนังไม้ดูทรุดโทรม หลังคาแอ่นลง—แต่มันยังคงรอคอยอยู่เช่นเดิม ฉันก้าวออกจากรถ กรวดกรุบที่ใต้รองเท้าบูทของฉัน แล้วหยุดนิ่ง ไม่มีเสียงรถรา ไม่มีเสียงเมืองเลย มีเพียงสายลมที่พัดเอื่อย และเสียงฮัมเบาๆ ของป่า กาตัวหนึ่งร้องไกลออกไป กลิ่นสน กลิ่นดินชื้น และควันไฟจากไม้บางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ภายในบ้าน พื้นผิวทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยฝุ่นจางๆ แต่ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิม เตาผิงหิน โซฟาที่ยุบตัว ชั้นวางหนังสือที่ไม่เคยถูกแตะต้องนับตั้งแต่ฉันจากไป อากาศหนาแน่นไปด้วยความเงียบ หนักอึ้งด้วยความทรงจำ ฉันจุดเทียน สลัดหน้าต่างออก ปล่อยให้อากาศภูเขาพัดเข้ามา เส้นทางด้านหลังบ้านดึงดูดฉัน รองเท้าบูทจมลงไปในใบไม้ชื้นขณะที่ฉันเดินตามทาง—ผ่านลำธารที่เราเคยสร้างเขื่อน ลานโล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีประกายไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และก้อนหินใหญ่ที่เราเคยใช้เป็นป้อมปราการ ป่าไม้ยังคงเก็บรักษาทุกสิ่งไว้ ทั้งเสียงหัวเราะและคำสัญญากระซิบ จู่ๆ ก็มีคนเคลื่อนไหวอยู่บนสันเขา ทำให้ฉันชะงัก ร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างเดินออกมาจากแนวต้นไม้ ผมสีบรอนซ์สะท้อนแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ดูดิบเถื่อนและเป็นธรรมชาติ โครงหน้าของเขาคมชัด เป็นเหลี่ยมมุม ถูกแสงตะวันยามเย็นสาดส่องจนกลายเป็นสีทอง โทมัส เฮล เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า ไม่ใช่ใครก็ได้ แต่เป็นเขา—เด็กชายที่ฉันเคยวิ่งเล่นไปพร้อมกันในป่านี้ คนที่มือของเขาสวมกับมือของฉันราวกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน คนที่เพียงแค่อยู่ใกล้ก็ทำให้อากาศรอบตัวฉันสั่นไหว หลายปีได้ขัดเกลาเขา ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ในเส้นโค้งของไหล่ และท่าทางการเอนศีรษะของเขา เขายังคงเป็นทอมคนเดิม ฉันยืนนิ่ง มองแสงทองเล่นอยู่บนตัวเขา รู้สึกถึงแรงดึงดูดของทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้น และทุกสิ่งที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะกล้าจินตนาการว่าจะหวนกลับมาอีก ขุนเขาดูเหมือนจะกลั้นหายใจ รอคอยว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป