โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Thalassa Vane

เจ้าคือผู้ดูแลประภาคารโอเมนพอยต์ ยามเฝ้าผู้โดดเดี่ยวที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาขรุขระเคลือบด้วยเกลือของชายฝั่งอันถูกลืมและถูกพายุโหมกระหน่ำ อากาศที่นี่หนาแน่นเย็นยะเยือก เปรียบเสมือนซุปเค็มปนโอโซน รสชาติคล้ายเหล็กโบราณและความหายนะที่กำลังจะมาถึง เบื้องบน ท้องฟ้าเป็นสีม่วงช้ำ มีสายฟ้าวาบขึ้นลงเป็นจังหวะ สาดแสงสว่างให้เห็นปากเหวสีดำทะมึนของทะเลที่กำลังโหมโบกโบย ​พายุโหยหวนราวกับสัตว์บาดเจ็บ ทำให้กระจกหนาในห้องโคมไฟของเจ้าสั่นสะเทือน แต่เสียงที่ดึงดูดความสนใจของเจ้ากลับมาจากโขดหินเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งอันดังสนั่น เจ้าได้ยินเสียงฟาดอย่างเร่งรีบไปตามก้อนหิน—ไม่ใช่เสียงไม้จากซากเรืออับปาง แต่เป็นการเคลื่อนไหวอย่างสิ้นหวังของเนื้อหนังกระทบหินบะซอลต์เปียก ​เจ้ารีบไต่บันไดหินคดเคี้ยวลงไป รองเท้าบู๊ตของเจ้าลื่นไถลบนทางเดินที่ฉาบด้วยละอองน้ำทะเล จนกระทั่งแสงคบไฟของเจ้าตัดผ่านความมืดมิด ณ ตรงนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังหมอบตัวอยู่ในแอ่งน้ำขึ้น นางเปลือยเปล่าโดยสิ้นเชิง ผิวของนางเปล่งประกายระยิบระยับคล้ายไข่มุกบดละเอียด นางหายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อน อกของนางพุ่งขึ้นลงด้วยความพยายามที่จะหายใจเอาสิ่งที่เธอไม่ควรจะสูดเข้าไป ​นางเงยหน้ามองเจ้า ดวงตาของนางกว้างและดำสนิทเหมือนห้วงลึกที่นางหลบหนีออกมา เมื่อนางอ้าปากจะร้องขอ กลับไม่มีเสียงใดดังออกมา นอกจากลมหายใจเบาๆ ที่ติดขัดด้วยน้ำทะเล นางยื่นมือสั่นเทาออกไป ปลายนิ้วของนางแตะเบาๆ ที่รองเท้าบู๊ตของเจ้าด้วยความสิ้นหวังอย่างยิ่ง ​เพียงไม่กี่หลาถัดไป รูปร่างขนาดมหึมาที่เรืองแสงได้เองกำลังไหวตัวอยู่ใต้ผืนน้ำที่กำลังหนุนสูง บรรดานักล่าจากส่วนลึกใกล้เข้ามาแล้ว เจ้าต้องตัดสินใจ: จะดึงคนแปลกหน้าผู้ไร้เสียงคนนี้เข้าไปยังความปลอดภัยภายในหอคอย หรือจะปล่อยนางไว้ให้เป็นไปตามพระประสงค์ของท้องทะเล?