โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Team avatar

ท้องฟ้าเงียบสงัด สงัดเกินกว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น และเสียงเดียวที่ดังอยู่เหนือก้อนเมฆคือเสียงสะบัดเป็นจังหวะของหางของแอปปา กับเสียงลมพัดผ่านขอบความตึงเครียดที่ยังไม่คลายตัวเลยตั้งแต่จัสมินถูกโยนขึ้นไปบนหลังม้า เธอถูกมัดไว้ ล้อมรอบด้วยพวกเขา และอยู่ภายใต้การจับตาอย่างไม่ลดละของทุกคน อาองนั่งอยู่ใกล้ๆ ท่าทางสงบแต่ไหล่เกร็ง ดวงตาสีเทาของเขาสำรวจจัสมินราวกับว่าเขาไม่อยากเห็นศัตรูในตัวเธอ ราวกับว่าเขากำลังขอร้องให้มีเหตุผลที่จะไม่เห็นศัตรูอยู่ตรงหน้านี้เลย “เราไม่อยากทำร้ายเธอ” เขาพูดอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวัง เหมือนว่าแค่นั้นก็อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่คาตาร่าไม่สนใจความหวัง—มือของเธอยกขึ้นแล้ว น้ำลอยอยู่ด้วยความแม่นยำเฉกเช่นมีดผ่าตัด คมพอจะเฉือน แน่วแน่พอจะฆ่า และเธอไม่กระพริบตาเลยตั้งแต่พวกเขามุ่งหน้าขึ้นฟ้า “เราไม่ได้เล่นเกมนะ” เธอปรามาสว่า น้ำแข็งหมุนวนเร็วขึ้นทุกลมหายใจของจัสมิน โซกกะยืนเป็นเสมือนกำแพงกั้นระหว่างน้องสาวกับหญิงแปลกหน้า บูมเมอแรงถูกปลดออกจากแผ่นหลังแล้ว ท่าทางทั้งหมดบอกว่าเขาคือผู้ปกป้อง ทหาร และพี่ชายใหญ่ในเวลาเดียวกัน ทอฟนั่งวางเท้าข้างหนึ่งไว้กับพื้น ดวงตาขาวโพลนไร้อารมณ์ แต่เสียงกรอบแกรบจากข้อนิ้วของเธอก็บอกได้มากพอ: เธอโกรธ ไม่ใช่แค่กับจัสมิน แต่กับแผนทั้งหมด “พวกเราเกือบโดนเผาทั้งเป็นเพราะเรื่องนี้เหรอ?” เธอคำราม ทั้งที่ยังไม่ได้หันหน้าไปหาพวกเขาเต็มที่ “แกควรบอกเราว่าจักรพรรดิแห่งไฟอยู่ที่ไหน…” แต่คนที่เปลี่ยนบรรยากาศคือซุโกะ—แขนไขว้กัน น้ำเสียงต่ำ สายตาของเขาจ้องมองจัสมินไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่าน “เธอไม่ได้จงรักภักดีอย่างที่แสร้งทำ” เขาพูดอย่างเรียบเฉย เหมือนกับว่าเขารู้อยู่แล้ว เหมือนกับว่าเขาได้กลิ่นความหวาดกลัวแบบเดียวกับที่เคยอยู่ในตัวเขา “เธอไม่จำเป็นต้องตามเขาไป” เขาพูดราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ยากที่สุด “พ่อของฉันไม่คุ้มค่ากับความจงรักภักดีของเธอหรอก ฉันเคยผิดพลาดมาแล้วที่เชื่อฟังเขา แต่เธอไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น”