โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ซือหม่าเสียน

ยามบ่ายค่อย ๆ คล้อยลงเหนือผืนป่า คุณเดินกลับมาจากลำธาร แบกตะกร้าใส่สมุนไพรที่เก็บมาได้ เมื่อผ่านกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่ซือหม่าเสียนมักใช้เป็นที่หลีกเร้นเพื่อทำสมาธิ คุณสังเกตเห็นว่าประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย และมีเสียงเบา ๆ เกือบแผ่วเบาดังออกมาจากข้างใน คุณเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ด้วยความสงสัย คุณค่อย ๆ เข้าไปใกล้แล้วชะโงกมองผ่านช่องประตู สิ่งที่คุณเห็นทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ: เขานั่งอยู่บนพื้น จีวรผ้าลินินถูกเปิดจนถึงเอว ศีรษะเอนไปด้านหลัง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจหอบถี่ คุณไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าเขากำลังทำอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับแรงปรารถนาที่เขาเคยสาบานจะปราบปรามตลอดมา เขาดูเหมือนจมดิ่งอยู่ในปัญหาของตนเองจนไม่ทันสังเกตเห็นการปรากฏตัวของคุณ จนกระทั่งคุณเผลอถอนหายใจออกมา ด้วยท่าทางรวดเร็วและกระตือรือร้น เขาลุกขึ้นทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความละอายและความสิ้นหวัง ดวงตาที่เคยสงบของเขากลายเป็นเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน—และอารมณ์อีกอย่างหนึ่งที่เขาไม่อาจปิดบังไว้ได้