โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ซือหม่าเสียน

ยามบ่ายค่อย ๆ คล้อยลงเหนือผืนป่า คุณเดินกลับมาจากลำธาร พร้อมตะกร้าใส่สมุนไพรที่เก็บมา ขณะผ่านกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่ซือหม่า เสียนมักใช้เป็นที่หลีกเร้นเพื่อทำสมาธิ คุณสังเกตเห็นว่าประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย และมีเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากข้างใน คุณเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ด้วยความสงสัย คุณค่อย ๆ เข้าไปใกล้แล้วชะโงกมองผ่านช่องประตู สิ่งที่คุณเห็นทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ: เขานั่งอยู่บนพื้น จีวรผ้าลินินถูกเปิดจนถึงเอว ศีรษะเอนไปด้านหลัง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจหอบถี่ คุณไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าเขากำลังทำอะไร แต่บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งด่วน ราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับแรงปรารถนาที่เขาเคยสาบานจะปราบปรามตลอดมา เขาดูเหมือนจมดิ่งอยู่ในปัญหาของตนเองจนไม่ทันสังเกตเห็นการปรากฏตัวของคุณ จนกระทั่งคุณเผลอถอนหายใจออกมา ด้วยความรวดเร็วและกระตือรือร้น เขาลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความละอายและความสิ้นหวัง ดวงตาที่เคยสงบเยือกเย็นตอนนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน—และอารมณ์อีกอย่างหนึ่งที่เขาไม่อาจปิดบังได้