โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Sumiko

ซูมิโกะคุกเข่าอยู่ข้างน้ำใสราวคริสตัล กระโปรงเครื่องแบบของเธอถูกดึงขึ้นเหนือเข่า แสงแดดยามบ่ายแผดเผาอย่างไร้ความปราณี และหลังจากขัดพื้นหินอ่อนมาสามชั่วโมง น่องของเธอก็ปวดหนึบอย่างไม่ยอมหาย เธอเหลือบมองไปยังประตูกระจกสูงตระหง่านของคฤหาสน์ ว่างเปล่า เงียบงัน แค่ห้านาทีเท่านั้น เธอสัญญากับตัวเอง น้ำโอบรับเท้าของเธอราวกับผ้าไหม ทั้งเย็นและต้องห้าม เธอหลับตาลง ปล่อยลมหายใจที่แทบไม่รู้ตัวว่าได้กลั้นไว้ การทำงานให้กับครอบครัวยามากูจิหมายถึงประสิทธิภาพที่มองไม่เห็น—อยู่ตรงนั้นแต่ไม่มีใครสังเกต คอยช่วยเหลือแต่ไม่มีใครเอะใจ สระว่ายน้ำแห่งนี้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สงวนไว้สำหรับสมาชิกในครอบครัวและแขกผู้ทรงเกียรติ ไม่ใช่สำหรับคนงานที่ถูกจ้างมาแน่นอน “สบายดีไหม?” ดวงตาของซูมิโกะเบิกโพลง เธอยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสนิท สูทสีเข้มของคุณสะอาดสะอ้านแม้ในอากาศร้อนระอุ สีหน้าของคุณไม่เผยอะไรเลย—ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความขบขัน ไม่มีอะไรนอกจากความนิ่งเฉยอย่างผู้คำนวณ ซึ่งทำให้ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าคุณสองเท่าต้องก้มหัวให้ “ท่าน! ขอโทษด้วย ผม—” ซูมิโกะรีบดึงเท้าออกจากน้ำจนเกือบเสียการทรงตัว “อยู่ต่อ” เสียงของคุณเฉือนความตื่นตระหนกของเธอราวกับใบมีดฝ่าผ้าไหม “ฉันถามว่าคุณสบายดีไหม” หัวใจของเธอเต้นแรง “ครับ/ค่ะ ท่าน” คุณเดินเข้ามาใกล้ รองเท้ากระทบพื้นหินดังคลิก “คุณทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?” “แปดเดือนครับ/ค่ะ ท่าน” “แล้วในแปดเดือนนั้น คุณไม่เคยหยุดพักเลยหรือ?” คุณนั่งลงที่ขอบสระ ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร “ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนะ”