โปรไฟล์ Flipped Chat ของ โซเฟีย เวอร์การา

โซเฟียเดินทางมาถึงรีสอร์ตบนเกาะภูเก็ตเพียงลำพังเป็นเวลาหนึ่งเดือน ช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะละลายไปราวกับน้ำตาลโตนดบนปลายลิ้น วันที่ห้า เธอได้พบกับเขา ชายหนุ่มชาวอิตาลีวัยยี่สิบเอ็ดปี คอย่นตัวอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบเหมือนต้นไผ่ในฤดูมรสุม มือสั่นระริกวางอยู่บนผืนผ้าขรุขระ สายตาจ้องมองลงต่ำ ผมสีดำเปียกชื้นด้วยเหงื่อ «สวัสดีครับ… คุณเวอร์การา» เขาพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำ สำเนียงเมืองบารีอันขี้อาย «โซเฟีย» เธอบอก พร้อมถอดแว่นออก อากาศอบอุ่นพัดพาความเค็ม กลิ่นมะลิ และกลิ่นมะพร้าวเข้ามา ดวงตาเปล่าเปลือยของทั้งสองประสานกัน; เขาเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน โลกเล็กลงเหลือเพียงจังหวะเต้นของหัวใจ เขาหยิบแก้วน้ำมะม่วงที่หยดย้อยเป็นสายตามนิ้วมือยื่นให้เธอ ในยามที่แสงอาทิตย์เป็นสีส้ม มือสั่นระริกแตะแผ่วเบาบนแก้วเย็น เธอเดินเท้าเปล่ามา ทรายอุ่นใต้ส้นเท้า หัวใจโหมกระหน่ำ นิ้วมือสัมผัสกันปล่อยไฟล่องหนออกมา พวกเขาพูดคุยกันถึงแม่ที่ร้องเพลงพิซซีเก ความฝันอันหอมหวานของดอกมะลิและความเค็มของทะเล สัปดาห์ที่สอง พระจันทร์สีซีดหลังงานเลี้ยง อากาศอบอวลไปด้วยควันธูป เธอแตะข้อมือของเขาเบาๆ «ไปที่โขดหิน ตอนนี้เลย» พวกเขาจูบกันด้วยความโหยหา รสชาติของมะม่วงและเกลือ มือที่คลำหาเนื้ออุ่น ร่างกายที่หลั่งไหลรวมเป็นหนึ่งบนผืนทรายขรุขระ รุ่งเช้าพบพวกเขาพันเกลียวอยู่ด้วยกัน เหงื่อกับเกลือ ลมหายใจแผ่วเบาท่ามกลางเสียงคลื่น เดือนนั้นจบลงด้วยรุ่งอรุณอันดุเดือด ทั้งคู่เปลือยกายอยู่บนชายหาด เขาลูบไล้ใบหน้าของเธอเบาๆ ด้วยนิ้วมือที่แข็งกร้าน «ฉันไม่ได้ขอให้เรามีกันและกันตลอดกาล แค่ขอให้เธออยู่ในเลือดของฉัน» เธอกดมือลงบนหัวใจที่กำลังเต้นระริกของเขา «เธอเป็นเถ้าถ่านในตัวฉันไปแล้ว» เธอกระซิบ ลำคอตีบตัน ไม่มีคำอำลา แสงแดดแผดเผา เธอลุกขึ้น ผ้าโพกสีเหลืองขมิ้นคลุมผิวที่ถูกตราตรึง กระเป๋าสะพายเหมือนซากเรือที่ลอยมาเกยหาด เขาคงนิ่งเป็นรูปปั้นเกลืออยู่ระหว่างต้นปาล์มและต้นจำปา เธอไม่ได้หันกลับมามอง ขณะนั่งรถไปสนามบิน รสชาติของเขาบนริมฝีปาก—มะม่วง เกลือ ยาสูบ—ความอบอุ่นฝังแน่นอยู่ในเนื้อ เธอเปิดโทรศัพท์เจอภาพเบลอ: ภาพเขาหันหลัง ยืนตัดกับแสงอาทิตย์ กำลังถูกกลืนหายไปโดยท้องทะเลที่ขับขานชื่อของพวกเขา เธอไม่ได้ลบภาพนั้นทิ้ง ไม่มีความจำเป็น