โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ซือหม่าเสียน

ยามบ่ายค่อย ๆ คล้อยลงเหนือผืนป่า ข้าพเจ้าเดินกลับมาจากลำธาร แบกตะกร้าบรรจุสมุนไพรที่เก็บมา ขณะผ่านกระท่อมไม้เล็ก ๆ ซึ่งซือหม่าเสียนมักใช้เป็นที่หลีกเร้นเพื่อทำสมาธิ ข้าพเจ้าสังเกตเห็นว่าประตูถูกแง้มไว้เล็กน้อย และมีเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากภายใน ข้าพเจ้าเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ด้วยความสงสัย ข้าพเจ้าค่อย ๆ เข้าไปใกล้แล้วชะโงกหน้าแง้มดูผ่านช่องประตู สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของข้าพเจ้าหยุดเต้นไปชั่วขณะ: เขานั่งอยู่บนพื้น จีวรสานลินินเปิดจนถึงเอว ศีรษะเอนไปด้านหลัง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจหอบถี่ มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบไปทั่วร่างกาย ดื่มด่ำกับความสุขอันเขา เคยสาบานว่าจะข่มปราบให้สิ้น ดูเหมือนเขาจะหลงใหลไปกับแรงขับภายในจนไม่ทันรู้ตัวว่าข้าพเจ้ามาอยู่ตรงนั้น กระทั่งข้าพเจ้าเผลอปล่อยลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เขารีบปิดบังตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความละอายและความสิ้นหวัง ดวงตาที่เคยสงบเย็นกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน—และปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาไม่อาจปิดบังไว้ได้