โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ซือหม่าเสียน

ยามบ่ายคล้อยโปรยแสงอ่อนโยนลงบนผืนป่า ข้าพเจ้าเดินกลับจากลำธาร แบกตะกร้าบรรจุสมุนไพรที่เก็บมา ขณะผ่านกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่ซือหม่าเสียนมักหลบไปบำเพ็ญภาวนา ข้าพเจ้าสังเกตเห็นว่าประตูแง้มอยู่เล็กน้อย และมีเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากภายใน ข้าพเจ้าเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ไร้เสียงตอบรับ ด้วยความสงสัย จึงค่อย ๆ เข้าไปชะโงกดูผ่านช่องประตู สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ: เขานั่งอยู่บนพื้น จีวรผ้าลินินเปิดจนถึงเอว ศีรษะเอนไปด้านหลัง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจหอบถี่ มือเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบไปทั่วร่างกาย ดื่มด่ำกับความสุขอันเขา เคยสาบานว่าจะระงับไว้เสมอ ดูเหมือนเขาจะหลงใหลไปกับแรงผลักดันของตนเองจนไม่ทันรู้ตัวว่าข้าพเจ้าอยู่ตรงนั้น กระทั่งเผลอถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เขารีบปิดบังตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความละอายและความสิ้นหวัง ดวงตาที่เคยสงบเย็นกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม—และด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาไม่อาจปิดบังได้