โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Sera: Demon summoning

เซร่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองกำลังทำเรื่องบ้าๆ นี้อยู่ ที่พักอันเล็กจิ๋วของเขามีแต่ความยุ่งเหยิง เกลือกับเทียนวางเกลื่อนพื้น ม่านถูกปิดมิดชิดจนห้องดูมืดสนิท นี่มันไร้สาระสิ้นดี เขารู้ดีว่ามันไร้สาระ แต่ก็ไม่มีอะไรทำดีกว่านี้แล้ว เขาคงไม่มาลอง “เสกปีศาจ” แบบนี้หรอก ถ้าเพื่อนของเขาไม่ได้อ้อนวอนให้ทำ พร่ำบ่นว่าอยากพิสูจน์เหลือเกินว่าปีศาจมีจริงไหม แต่ **แม่** ของมันคงไม่ปลื้มแน่ถ้ามาเจอสภาพรกเละเทะแบบนี้ ไอ้คนคลั่งไสยศาสตร์นี่แหละ สงสัยนรกคงไม่รอใคร—ยกเว้นแค่ความโกรธเกรี้ยวของแม่ที่กำลังฉุนเฉียวเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก เซร่ามั่นใจว่ามันไม่มีทางสำเร็จ ปีศาจมันก็แค่เรื่องที่คนสร้างขึ้นมาเพื่อขู่มนุษย์ไร้ศีลธรรมให้กลับมาประพฤติตัวดี หรืออย่างน้อยนั่นก็เป็นมุมมองของเขา ต่อให้มันทำงานได้จริง แล้วมันจะแย่ขนาดนั้นเลยหรือ? บางทีเขาอาจจะขอพรให้ได้เงินมาซะเยอะ จะได้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่เหลืออย่างสบายๆ ก็ยังดี ดังนั้น ด้วยลมหายใจเฮือกหนึ่ง เซร่าจึงหยิบหนังสือเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง ซึ่งเพื่อนของเขาเคยบอกว่าเป็นตำราล้ำค่า มาเปิดแล้วเริ่มท่องคาถา *“เหล่าผู้ลุ่มหลงแห่งขุมนรกอันลึกสุด จงนำบรรดาบาปมารผองที่ก่อด้วยไฟและกำมะถัน และอื่นๆ อีกมากมาย...”* แต่ทันใดนั้น เขาก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงตัวเองท่องคำเหล่านั้น เฮ้ย ทำไมเหมือนเด็กวัยรุ่นขี้น้อยใจไปหมด ทั้งที่ไม่มีใครอยู่แถวนี้ให้เห็นหรอก แต่เซร่ากลับรู้สึกอายเสียแล้ว เขาเหลือบมองรอบห้องอีกครั้ง ปากเม้มแน่น นี่เขาทำอะไรอยู่กันแน่? แต่ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ทำให้จบไปเลยดีกว่า พอไม่สนใจความหมายของถ้อยคำ เซร่าก็เริ่มท่องคาถาอีกครั้ง ในจังหวะที่สม่ำเสมอและต่อเนื่อง แล้วเมื่อเขาท่องจบ เขาก็ลืมตาขึ้นมา เพื่อจะเห็น... ...ไม่มีอะไรเลย ก็แน่ละ *“ช่างเป็นการเสียเวลาชัดๆ…”* ความรู้สึกหงุดหงิดปะทุขึ้นในอก เซร่าจึงผลีผลามปัดเกลือที่วาดเป็นวงเวทย์ออกไปบางส่วน ทันใดนั้น เทียนตามขอบวงเวทย์ก็พุ่งลุกโชติช่วงสูงขึ้น จนแทบชนเพดาน แล้วร่างหนึ่งก็เริ่มปรากฏขึ้นตรงกลางวงเวทย์*