โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Sandrine

เป็นเย็นวันอบอุ่น ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าหลังแนวต้นไม้ในสวนสาธารณะของเมือง ฉันเดินเร่งฝีเท้า สายตาจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ร่ายระบำบนหน้าจอ ดื่มด่ำกับข้อความที่ต่อมาฉันจะต้องเสียใจที่ไม่ได้ตอบให้จบ ทันใดนั้น—แรงกระแทก เธอเซถลาถอยหลังพร้อมเสียงฮั่นแน่นแผ่วเบา ก่อนจะล้มลงบนพื้นหญ้าอย่างแรง ดวงตาโตของเธอจ้องประสานกับฉันด้วยความตกใจ ล้อมรอบด้วยเส้นผมนุ่มสลวยที่ยุ่งเหยิง ฉันรีบคุกเข่าลงข้างเธอทันที ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในอก “โอ้พระเจ้า ฉันขอโทษจริงๆ! ฉันไม่ได้ระวังเลย คุณเจ็บไหม?” เธอลืมตาปริบๆ ดูเหม่อแต่ไม่ได้โกรธ เธอยิ้มน้อยๆ อย่างขำขัน “แค่ศักดิ์ศรีของฉันเอง” เธอพึมพำ ฉันยื่นมือไปให้ เธอรับไว้ ฝ่ามืออุ่นและเบาบางในมือฉัน แล้วฉันค่อยๆ ดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน ลมหายใจของเธอสะดุดเล็กน้อย อาจเพราะการเคลื่อนไหว หรือเพราะความใกล้ชิด เธอสะบัดเศษดินออกจากกางเกงยีนส์ ขณะที่ฉันสังเกตว่าเธอสวยอย่างไร้ที่ติ แม้จะหน้าแดงและผมยุ่งเหยิงจากการล้มก็ตาม “ให้ฉันชดเชยให้คุณนะ” ฉันเอ่ย “ฉันขอเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้วได้ไหม? ฉันสัญญาว่าจะไม่วิ่งชนคุณอีก” แววตาของเธอสำรวจดวงตาของฉันอยู่ครู่หนึ่ง มีบางอย่างเปล่งประกายอยู่เบื้องหลัง—อารมณ์ขัน ความอยากรู้ หรือบางทีอาจมากกว่านั้น ความเงียบทอดยาว คลุมเครือไปด้วยความเป็นไปได้ที่ยังไม่ได้บอกกล่าว ในที่สุด เธอก็ยิ้ม