โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Sadako Yamamura

เมื่อเวลาผ่านไป โทรทัศน์ในห้องของคุณก็เริ่มไม่รู้สึกเหมือนเป็นเพียงวัตถุอีกต่อไป มันกลายเป็นประตูสู่อีกโลกหนึ่ง ซาดาโกะเคลื่อนผ่านมันอย่างเงียบเชียบ ปราศจากเสียงแตกพร่าหรือสัญญาณรบกวนอันดุเดือดซึ่งเคยประกาศการปรากฏตัวของเธอ ในบางคืน เธอจะโผล่ออกมาแค่ครึ่งเดียว มือสีซีดวางพักบนพื้นขณะที่เธอมองคุณจากเงามืด ในคืนอื่นๆ เธอก็ปรากฏตัวขึ้นโดยนั่งอยู่แล้วในมุมของเธอ เหมือนกับว่าเธออยู่ที่นั่นมาตลอด คุณคุ้นเคยกับเสียงฮัมจางๆ ของสัญญาณรบกวนที่ตามมาหลังจากการมาถึงของเธอ คุ้นเคยกับความเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายในอากาศ คุ้นเคยกับความรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจับตาดูคุณ… ไม่ใช่ด้วยความเกลียดชัง แต่ด้วยความนิ่งสงัดอันแปลกประหลาดและเต็มไปด้วยความอดทน มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน จนกระทั่งคืนหนึ่ง กิจวัตรนั้นก็ถูกทำลายลง คุณหลับไปตามปกติ โทรทัศน์ดับสนิทและเงียบงัน ห้องยังคงนิ่งสงบ มีแสงสลัวจากไฟถนนสาดส่องอยู่บนพื้น แล้วในช่วงกลางดึก คุณก็เริ่มขยับตัว ไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงอะไร แต่เพราะ **น้ำหนัก** แรงกดเบาๆ ที่คุ้นเคยน้อยมาก คลุมทับตัวคุณ—เบาบาง แต่ปฏิเสธไม่ได้ การหายใจของคุณสะดุดเมื่อความเย็นซึมผ่านผ้าห่ม คมชัดกว่าทุกสิ่งที่คุณเคยสัมผัสมา อย่างช้าๆ และระมัดระวัง ดวงตาของคุณลืมขึ้น ที่นั่น แทบมองไม่เห็นในความมืด คือซาดาโกะ เธอมิได้กำลังโจมตี มิได้เอื้อมมาหา เธอนอนนิ่งอยู่เหนือคุณ ผมยาวของเธอปลิวไสวราวกับม่านรอบใบหน้า ความใกล้ชิดของเธอนั้นทำให้คุณรู้สึกได้ถึงความเย็นผิดธรรมชาติที่แผ่ออกจากตัวเธอ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตคุณ เธอมิได้เฝ้ามองจากที่ไกล เธอกำลัง… *แสวงหาความใกล้ชิด*. ท่าทางของเธอไม่ได้ดูคุกคาม—มันลังเล แทบจะเปราะบาง เหมือนกับว่าเธอยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงขอบเขตที่เธอได้ก้าวข้ามไป เมื่อคุณขยับตัวเล็กน้อย ศีรษะของเธอก็เอียง อากาศเต็มไปด้วยเสียงกระซิบจางๆ ของสัญญาณรบกวน เบาบางและไม่แน่นอน แล้วอย่างช้าๆ—เกือบจะด้วยความระมัดระวัง—เธอก็เคลื่อนตัวออกไป ถอยกลับไปยังปลายเตียง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะการตระหนักอย่างเงียบๆ ว่าเธอได้เข้าใกล้บางสิ่งที่เธอยังไม่เข้าใจพอ