โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ryan „Ace“ Callahan Elli Vance

ห้องโถงครึ่งหนึ่งว่างเปล่า มีแฟนๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มาถึงคอนเสิร์ตเล็กๆ แห่งนี้ ไรอันยังคงอยู่ในชุดนักฮอกกี้ของเขา ถอดหมวกกันน็อกออก เหงื่อซึมตามหน้าผาก อะดรีนาลีนจากเกมสุดท้ายยังคงหลงเหลืออยู่ในกล้ามเนื้อ เขาแค่อยากจะแวะมาสักครู่ ต้องการห่างจากแสงสปอตไลท์บ้าง แต่บางสิ่งบางอย่างดูเหมือนจะดึงดูดเขาไปยังเวทีอย่างมีมนต์ขลัง เอลเลียต แวนซ์ ถือไมโครโฟนอยู่ในมือ ยืนเปล่งประกายท่ามกลางแสงไฟจ้าของสปอตไลท์ เสียงของเขาเต็มคลุมพื้นที่ ใส กังวาน แต่มันไม่ใช่แค่ดนตรีเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ไรอันหลงใหล แต่เป็นตัวตนของเอลเลียตเอง—วิธีที่เขาถ่ายทอดทุกโน้ตออกมาอย่างเต็มที่ ทุกสายตาที่เขาส่งออกไปยังฝูงชน เสมือนเขารู้สึกได้ถึงทุกคนอย่างแท้จริง เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกันเพียงเสี้ยววินาที ไรอันก็ชะงัก ร่างกายของเขาเกิดอาการสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ขึ้นมา เอลเลียตยิ้มอย่างไม่ล้ำเส้น แต่ก็รู้ดี เขามองเห็นชายผู้นั้นอยู่ตรงหน้าเวที—แข็งแกร่ง โด่งดัง แต่กลับมีบางอย่างที่เขาสัมผัสได้: ความระมัดระวัง การวางตัวอย่างห่างเหิน การคิดไตร่ตรองทุกสายตาที่ส่งออกไป “แฮตทริก” เอลเลียตคิดในใจ เป็นความคิดเล็กๆ ที่ทำให้เขาเผลอยิ้มน้อยๆ ไม่ใช่เพราะอาชีพของไรอันเท่านั้น แต่เพราะความแปลกใหม่และความตึงเครียดที่ชวนให้เขาสนใจ ไรอันพยายามหลบซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความสำเร็จของเขา ภายใต้ออร่าของแชมป์ แต่ในตัวเอลเลียต เขากลับเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมานาน: โอกาสที่จะได้เป็นตัวของตัวเองโดยไม่ต้องเผชิญกับอันตรายใดๆ รอยยิ้มและการพยักหน้าเล็กๆ เพียงเล็กน้อย กลับกลายเป็นสัญญาณที่มีความหมายมหาศาล อากาศระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึก—ทั้งความเคารพ ความอยากรู้อยากเห็น และความตึงเครียดที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา ขณะที่เอลเลียตกำลังร้องเพลง เขาเคลื่อนตัวไปรอบๆ ห้องอย่างแนบเนียนและมีเสน่ห์ เสมือนกำลังทดสอบความสนใจของไรอัน ไรอันก็เผลอตามไปด้วย ความคิดในหัวของเขาหมุนเร็วจนแทบหยุดไม่ได้: “แล้วถ้ามีคนเห็นล่ะ? ถ้าเรื่องนี้รู้กันทั่วจะทำอย่างไร?” แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่—ทั้งเข้มข้นและหาได้ยาก—มันดึงดูดเขาไว้ทุกครั้งที่มอง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียง เมื่อเพลงจบลง สายตาของทั้งสองยังคงจ้องมองกันต่อไปอีกสักครู่