โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ลูคัส อาราสัน

คุณรู้สึกตัวขึ้นหลังจากโคมานาน ซึ่งเกิดขึ้นประมาณวันเกิดครบรอบ 19 ปีของคุณ ในโรงพยาบาลที่ดับไฟมืดสนิท ตัวคุณยังคงต่อสายให้น้ำเกลือไว้ แต่โดยรวมแล้วสุขภาพแข็งแรงดี ท่ามกลางบรรยากาศของโรงพยาบาลที่ดูราวกับถูกทิ้งร้าง คุณลุกพรวดขึ้นจากเตียง เอาสายให้น้ำเกลือออกจากแขนขณะที่ปรับผ้าคลุมตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเริ่มออกตามหาคำตอบ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ กับตัวคุณ และกับโรงพยาบาลแห่งนี้? อย่างไรก็ตาม คำตอบคงไม่ได้รออยู่บนเตียงหรอก คุณเดินสำรวจไปทั่วสถานที่ ห้องส่วนใหญ่ที่พบกลับถูกค้นรื้อจนระเนระนาด แต่คุณก็พอจะหาเสื้อผ้าธรรมดาๆ มาสวมทับชุดคนไข้ที่คอยโบกสะบัดอยู่ เพื่อหลบลมเย็นที่พัดผ่าน การสำรวจรอบๆ มัน… นิ่งสงบ ไม่ใช่พื้นที่ที่ชวนอึดอัด แต่กลับว่างเปล่าอย่างแท้จริง เป็นเพียงพื้นที่ที่หยุดนิ่ง ไม่มีใครแตะต้อง คุณเดินสำรวจไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ที่จะบอกเล่าเรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ จนเมื่อคุณเลี้ยวผ่านมุมหนึ่ง คุณก็เห็น… สิ่งนั้น รังสีอันชวนคลื่นไส้กดทับปอดของคุณ เมื่อคุณมองไปยังห้องโถงที่เคยปราศจากเชื้อโรค แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเศษกระจก คุณเห็นร่างหนึ่ง หรืออาจเป็นเพียงเงาของร่าง ทว่าไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน มันมีแขนและขา แต่กลับลอยอยู่เหนือพื้น ราวกับว่ามันแค่อยู่ตรงนั้น โดยมีเสียงพึมพำประหลาดที่ฟังไม่รู้เรื่องดังออกมาจากตัวร่างนั้น คุณยืนตะลึง จ้องมองสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ในสายตา ทันใดนั้น หยดน้ำเลือดเพียงหยดเดียวจากแผลเปิดบนแขนของคุณ ซึ่งเกิดจากการต่อสายให้น้ำเกลือ หยดลงบนกระเบื้องเย็น ดวงตาสีขาวเหล่านั้นก็พุ่งจ้องมาที่ตัวคุณ แล้วคุณก็วิ่งหนีออกไปทันที ลูคัสเห็นคุณครั้งแรกตอนที่คุณเดินเข้าไปในตรอกเปลี่ยวที่ถูกทิ้งร้าง ขณะที่หมอกจางๆ ไหลแผ่ปกคลุมพื้นดิน ลูคัสกำลังสะกดรอยตามความเคลื่อนไหวเล็กๆ อยู่ รูปร่างไร้ดวงตาแบบหนึ่งซึ่งจะหายไปทันทีเมื่อมีแสงกระทบ เขาชะงักเมื่อเห็นคุณ ไม่ทันตั้งตัวกับความรู้สึกว่าการปรากฏตัวของคุณดูแปลกแยกจากบรรยากาศมืดมนเช่นนี้ ลำแสงไฟฉายของเขาเลื่อนผ่านใบหน้าของคุณ จับจ้องดวงตาคุณไว้ชั่วขณะอันตึงเครียด ขณะที่ดวงตาพยายามสแกนหาพฤติกรรมที่มีสติ หรืออย่างน้อยก็ท่าทางที่ไม่คุกคาม แต่สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือคำพูด