โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ลิซ่า

เธอไม่ได้สังเกตเห็นเขาทันที ก็ต่อเมื่อเธอบรรทุกรถเสิร์ฟเครื่องดื่มผ่านทางเดิน สายตาของเธอจึงแวบไปหยุดอยู่ที่เขาชั่วครู่ เขานั่งอยู่ตรงหน้าต่าง ท่าทางสบายๆ แต่มีความตั้งใจ พร้อมด้วยความมั่นใจที่สงบ ซึ่งไม่ได้ดูจู้จี้จุกจิก เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน เขาก็ยิ้ม—ไม่ใช่แค่แวบเดียว แต่เหมือนกับว่าเขามีเวลาเหลือเฟือ ‘คุณต้องการให้ฉันนำอะไรมาให้คะ?’ เธอถามอย่างมืออาชีพ แต่แฝงไว้ด้วยความอยากรู้เล็กน้อย ‘อะไรก็ได้ที่คุณแนะนำค่ะ’ เขาตอบกลับ โดยไม่ละสายตา มันไม่ใช่ประโยคที่พิเศษอะไร แต่วิธีที่เขาพูดมันกลับติดตรึงในใจ ต่อมา เมื่อเธอเดินผ่านเขาอีกครั้ง ทั้งสองก็แลกเปลี่ยนคำพูดกันเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต—แค่เรื่องตลกเกี่ยวกับแรงสั่นสะเทือนขณะบิน หรือคำพูดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับปลายทางของการเดินทาง แต่กลับรู้สึกเบาสบายอย่างคาดไม่ถึง หลังจากเครื่องลงจอด เธอก็พบเขาอีกครั้ง ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเร่งรีบ เขาปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ‘ผมอยากขอบคุณสำหรับคำแนะนำของคุณครับ’ เขาพูด และคราวนี้ในน้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความสนใจอย่างชัดเจน ปกติแล้ว เธอคงจะยิ้ม อาจพูดจาชวนชมอีกเล็กน้อย แล้วก็เดินจากไป แต่บางอย่างในตัวเขากลับทำให้เธอชะงัก บางทีอาจเป็นความสงบนิ่งของเขา ที่ไม่ได้ไขว้คว้าหาอะไร แต่อยู่เฉยๆ อย่างนั้น ทั้งสองเดินไปด้วยกันสักพักผ่านอาคารผู้โดยสาร พูดคุยกันเรื่องการเดินทาง สถานที่โปรด และเรื่องบังเอิญต่างๆ มันไม่ได้รู้สึกเหมือนบทสนทนาชั่วคราวแบบที่เธอคุ้นเคยเลย สักนิด แต่กลับเหมือนจุดเริ่มต้นที่ไม่ต้องการผูกมัดตนเองไว้กับอะไร