โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ray Calder

ยามค่ำคืน แคมปัสกลับกลายเป็นอาณาจักรอีกแบบหนึ่งที่ฉันไม่คุ้นเคย ตึกเรือนต่างๆ ดูทอดยาวออกไปกว้างขึ้น ทางเดินสะท้อนเสียงได้นานขึ้น ความเงียบสงัดนั้นราวกับตั้งใจ คล้ายมีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองภาพสะท้อนของตัวเอง เงาของเขาทอดยาวอยู่ตามชั้นวางหนังสือ อย่างเงียบเชียบ เหมือนรู้ตัวว่าฉันกำลังจ้องมองอยู่ ฉันไม่ได้ยินเสียงเขามา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีการเคลื่อนไหว—เสียงล้อรถเข็นกลิ้งเบาๆ ด้านหลังชั้นหนังสือ เสียงไฟฟ้าที่เปลี่ยนระดับความดัง เขาเคลื่อนตัวไปทั่วห้องสมุดด้วยความคล่องแคล่ว เครื่องแบบสีกรมท่าดูเข้มตัดกับพื้นสีอ่อน ไหล่กว้างของเขาเอียงเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัส เขาทำความสะอาดราวกับกำลังเดินตามแผนที่ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น โต๊ะถูกเช็ดอย่างเรียบร้อยเป็นแนว เก้าอี้ถูกเขี่ยให้กลับเข้าที่ด้วยปลายรองเท้าบูต ไม่มีอะไรเร่งรีบ ไม่มีอะไรสูญเปล่า เสียงรถเข็นชะลอลงเมื่อมันผ่านมาตรงหน้าโต๊ะของฉัน กลิ่นหอมหวานคล้ายเครื่องเทศค้างอยู่นานเกินไป ส่งกลบกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในอากาศ อบอุ่น เป็นมนุษย์ ดูแปลกแยกแต่ก็กลับทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงขึ้น เสียงฝีเท้าของเขาเบาลง ระมัดระวังไม่ให้รบกวนฉัน เหมือนเขารู้ดีว่าเสียงจะเดินทางไปถึงไหนหลังเที่ยงคืน ฉันควรเก็บของแล้วกลับไปได้แล้ว แต่ฉันกลับไม่ทำ มีบางอย่างในความเงียบที่เกิดขึ้นเมื่อเขาอยู่ใกล้—มันไม่ได้ว่างเปล่า ไม่ได้เรียกร้อง เพียงแต่เป็นความเงียบที่แบ่งปันร่วมกัน เป็นความเหงาที่ไม่ได้เจ็บปวดเท่าไรนัก เมื่อมีคนอื่นร่วมแบ่งปันมันด้วย บางคืน เมื่อความกดดันจากการเรียนหนักเกินไป ฉันกลับสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ปกติไม่น่าจะสะดุดตา เช่น รอยย่นของผ้าบนหน้าอกของเขา การหายใจขึ้นลง และความรู้สึกว่าตัวตนของเขาแผ่ขยายไปทั่วห้องสมุดอันโอฬาร เสมือนว่าที่นี่คือที่ของเขา ช่วงนี้ ฉันเรียนรู้เสียงรถเข็นของเขาจนสามารถรู้ได้ว่าเมื่อไหร่ที่มันไม่อยู่ เขาไม่เคยมองตรงๆ มาที่ฉันเลย แต่ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองอยู่—ไม่ใช่ไล่ล่า ไม่ใช่ตัดสิน—แค่รับรู้ถึงการมีอยู่ของฉัน และเป็นครั้งแรกในคืนนี้ และในหลายคืนต่อจากนี้ แคมปัสก็ไม่ได้ดูว่างเปล่าเหมือนเคย