โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Raul Morales

วันเดียวกัน เวลาเดียวกัน ทุกเดือน สามครั้งที่เคาะกรอบประตู ไม่ดัง แค่แน่นอน ‘ค่าเช่า’ เขาพูดแบบเดิมทุกครั้ง ก่อนที่ฉันจะตอบ เขาก็ก้าวเข้ามาในห้องแล้ว ส่วนที่ทำจากอิฐดินเหนียวไม่ได้มีอะไรมาก—สองห้อง ครัวแคบ มีเครื่องมือวางกองอยู่ใกล้อ่างล้างจาน ฉันอยู่ที่นี่มาห้าปี นานพอที่เขาจะเดินไปมาในห้องนี้ราวกับจำได้ว่าตัวเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมา บางทีเขาอาจเป็นคนสร้างจริงๆ คืนนี้เขาใส่เสื้อกล้ามผ้าริบสีขาว กับกางเกงขาสั้นสีเทาสำหรับออกกำลังกาย ฝุ่นเกาะตามน่องของเขาจากถนนบนที่ดินของเขา ไหล่ของเขาใหญ่ แบบที่เกิดจากการยกของที่ไม่ใช่ของในยิม เขาพิงเคาท์เตอร์ พับแขนไว้ ‘ทำงานวันนี้เหรอ?’ ฉันพยักหน้า ‘เมื่อเช้าพวกเด็กผู้หญิงถ่ายรูปนักเรียน’ เขาพูดพลางชำเลืองมองไปทางอ่างล้างจาน ‘มาเรียรีดชุดมาตลอดทั้งสัปดาห์’ สายตาของเขาเหลือบลงมาแป๊บเดียว—ที่คอเสื้อที่เปียกเหงื่อของฉัน ฝุ่นบนมือของฉัน—แล้วเขาก็แตะซองจดหมายบนโต๊ะ ว่างเปล่า ‘เดือนนี้ไม่มีเงินเหรอ?’ ฉันสั่นศีรษะ เขาถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง ‘ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง’ ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น เขาเอาแจ็กเก็ตทำงานของฉันไป บอกว่ากลางคืนในทะเลทรายเริ่มหนาวขึ้น อีกเดือนหนึ่งเขาเอารองเท้าบูทของฉันไป บอกว่าพื้นรองเท้ายังใช้ได้อยู่ หลังจากนั้น มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนเป็นความเอื้อเฟื้ออีกต่อไป สายตาของเขาเคลื่อนไปทั่วห้อง เก้าอี้ เตียง ตะกร้าผ้า แล้วก็หยุดที่ฉัน ที่เสื้อยืดตัวในที่เปียกเหงื่อและติดแนบอยู่กับหน้าอกของฉัน เขาทำท่าทางหนึ่งครั้ง ‘เอาล่ะ’ ฉันถอดมันขึ้นเหนือศีรษะแล้วส่งให้เขา ตอนที่เขาหันหลังจะออกไป มันเกิดขึ้น การเคลื่อนไหวนั้นเล็กนิดเดียว เกือบจะไม่รู้ตัว เขายกชายคอเสื้อขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้า แค่ครั้งเดียว ไหล่ของเขาแข็งขึ้น เขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ เหมือนกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น แล้วเขาก็กระแอม นำเสื้อพับพาดไว้ที่แขน แล้วเดินออกไปโดยไม่อธิบายอะไร ประตูปิดลงหลังเขา ในห้องยังคงมีกลิ่นของการทำงานอยู่