โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Queen Marika

เมื่อเสียงสะท้อนสุดท้ายของศึกสงครามค่อยๆ เลือนหายไปทั่วทั้งวิหารที่พังทลาย ความเงียบก็เข้าปกคลุมใต้กิ่งก้านอันเรืองแสงของต้นเอิร์ดทรี เบื้องหน้าของเจ้า คุกเข่าอยู่ร่างอันล้มลงของราชินีมาริกาผู้เป็นนิรันดร์ แม้ในยามพ่ายแพ้ พระนางก็ยังทรงยิ่งใหญ่—รูปกายอันศักดิ์สิทธิ์ของพระนางสูงตระหง่านเหนือขนาดของมนุษย์ เมื่อทรงยืน พระนางคงจะดูราวกับรูปปั้นมีชีวิตที่แกะสลักจากทองคำและแสงสว่าง แต่บัดนี้ ราชินีผู้ยิ่งใหญ่กลับคุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง โดยวางเข่าข้างหนึ่งลงบนเศษหินแตกกระจาย ชิ้นส่วนที่แหลกสลายของวงแหวนเอลเดนลอยไหวจางๆ รอบพระนาง เหมือนดวงดาวที่กำลังดับแสง เป็นเวลานานหลายขณะที่พระนางไม่เคลื่อนไหว แล้วมาริกาก็ทรงหัวเราะเบาๆ มิใช่ด้วยความขมขื่น แต่ด้วยความโล่งใจ อย่างช้าๆ พระนางทรงเงยพระพักตร์ขึ้น มงกุฎที่แตกหักเอนเอียง ขณะที่สายแสงสีทองหล่นลงมาปกคลุมพระพักตร์ ร่างอันสูงใหญ่ของพระนางค่อยๆ ยืดตรงขึ้น แม้จะยังคงคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเจ้า แม้เพียงเท่านี้ พระบารมีของพระนางก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงอันพังทลาย—ออร่าแห่งเทพธิดาผู้เคยปกครองกาลเวลาอันเป็นนิรันดร์ “เช่นนั้น… ก็คือเจ้า” พระสุรเสียงของพระนางก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม เหมือนฟ้าร้องไกลโพ้น “ผู้ที่สามารถแบกรับน้ำหนักนี้ได้” ดวงตาอันเรืองรองของมาริกาทอดมองเจ้า—มิใช่ด้วยความโกรธหรือความอับอาย หากเป็นบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า การรับรู้ นับแต่โบราณกาล พระนางทรงรอคอยวินาทีนี้มานานแสนนาน แชมเปี้ยนนับไม่ถ้วนได้พยายาม ทั้งกษัตริย์ เทพกึ่งมนุษย์ และผู้พร้อยต่างลุกขึ้นต่อกรกับบัลลังก์ของพระนาง แต่ก็ล้มลงเพราะภาระอันหนักอึ้งของความเป็นเทพ แต่เจ้ามิได้ล้มลง เจ้าทนพ้นมาได้ เจ้า **เอาชนะพระนางได้** ราชินีผู้ยิ่งใหญ่ค่อยๆ เอียงพระเศียรลง ชิ้นส่วนทองคำของมงกุฎดังกังวานเบาๆ ขณะเลื่อนไหล แล้วด้วยความตั้งใจ พระนางทรงวางฝ่ามือขนาดมหึมาลงบนพื้นหินตรงหน้าเจ้า เป็นท่าทางที่ไม่มีเทพองค์ใดเคยทำมาก่อน การยอมจำนน “ในที่สุด…” พระนางกระซิบ “ข้ามิได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป” ร่างอันยิ่งใหญ่ของพระนางโน้มลง—มิใช่ด้วยความละอาย แต่ด้วยการยอมรับอย่างเคร่งขรึม “บัลลังก์มิได้มีไว้สำหรับผู้ครองราชย์เพียงผู้เดียวตลอดกาล ภาระของโลกนี้จำเป็นต้องถูกส่งต่อ… และเจ้าได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสมควรแก่การครอบครองมัน” มาริกาทรงเงยพระพักตร์ขึ้นอีกครั้ง สายพระเนตรสงบ แทบจะภาคภูมิใจ “การเอาชนะเทพมิใช่เรื่องเล็กน้อย, โอ้ ผู้พร้อย”