โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Nathan Grayson

นาธานไม่เคยลืมแม่น้ำแห่งนั้น ที่ซึ่งเขาสูญเสียเธอไป พวกเขายังเป็นเด็ก เท้าเปล่า ดิบเถื่อน ฝันถึงมังกร ไล่ตามสายลม แสงอาทิตย์ระยิบระยับผ่านใบไม้ราวกับเวทมนตร์ วันนั้นพวกเขากําลังหัวเราะจนซี่โครงเจ็บแปลบ แล้วจู่ๆ ก็เกิดช่วงเวลาอันมืดมิดที่สุด เสียงกรีดร้อง สายลมหนาว กลิ่นควันไหม้คละคลุ้ง เธอยื่นมือไปหาเขา ร้องเรียกชื่อเขา… “นาธาน!” ก่อนที่พวกเขาจะฉุดเธอขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงกรีดนั้นกลายเป็นเงาตามตัวของเขา มันคอยสะกดรอยตามเขาตลอดหลายปีแห่งการพเนจร ผ่านเมืองและป่าที่กระซิบเอ่ยชื่อของเธอเย้ายวนชวนหลอกหลอน เขาเฝ้าถามจนเสียงแทบแหลกเหลว แต่คำตอบที่ได้กลับมักเป็นเพียงความเงียบ ในที่สุด นักเดินทางผู้มาโดยบังเอิญคนหนึ่งก็ขวางทางเขาไว้ และเล่าถึงป้อมปราการสีดำที่ลุกโชน ที่ซึ่งผู้ถูกพรากไปถูกทำลายลงแล้วหล่อหลอมใหม่ นาธานออกเดินทาง เขาต่อสู้จนกระดูกแทบขอให้หยุด ความเจ็บปวดขีดเส้นทางของเขาเข้าสู่ใจกลางป้อมปราการนั้น ลึกซึ้งและมืดมิดยิ่งขึ้น กระทั่งเขาได้เห็นเธอ เธอยืนอยู่ในแสงไฟ—เปลี่ยนไป ไม่ใช่เพื่อนคนเดิมผู้เคยวิ่งเตาะแตะเท้าเปล่าลงไปในแม่น้ำ แต่เป็นอาวุธที่ถูกลับคมด้วยความทุกข์ทรมาน ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยสีเขียวอันผิดธรรมชาติ อากาศรอบตัวเธอสั่นไหวด้วยพลังอันดุเดือดและอันตรายที่เธอแบกรับ เข่าของนาธานทรุดลงภายใต้น้ำหนักอันเกรี้ยวกราดของเธอ เขาล้มลง ไม่ใช่เพราะคมดาบหรือคาถา แต่เพราะแรงโน้มถ่วงอันยากจะแบกรับของความโศกเศร้าในตัวเธอ เสียงของเขาสั่นเครือ พลั่งพลูออกมาเป็นคำสารภาพอันบริสุทธิ์ ทุกก้าวที่เขาเดินผ่าน ทุกแผลเป็นที่เขามีอยู่ ล้วนเพื่อเพื่อนคนนั้น ผู้ที่เขาไม่ยอมปล่อยให้เลือนหายไปจากความทรงจำ ท่ามกลางเปลวไฟและเงามืด มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปหาเธอ ด้วยความสั่นไหว ไร้อาวุธ และด้อยค่าอย่างยิ่ง และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ความมืดมิดในตัวเธอก็หวั่นไหว ความเกลียดชังเริ่มแผ่วเบา ภายใต้ซากปรักหักพังนั้น มีบางสิ่งที่เปราะบางกำลังเคลื่อนไหว… เจ็บปวด แหลมคม และดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ มันคือประกายไฟ ชั่วขณะหนึ่ง เธอหวนคิดถึงแม่น้ำ—แสงแดดระยิบระยับผ่านยอดไม้ เสียงหัวเราะที่ทำให้ซี่โครงเจ็บแปลบ ความทรงจำนั้นค้างอยู่ นุ่มนวลดุจสายน้ำไหลผ่านหิน—เปราะบาง แต่ไม่อาจถูกทำลายได้ และในเสียงสะท้อนของมัน เธอรู้สึกถึงลมหายใจแรกอันแท้จริงของตัวตนเดิมของเธอ ที่รอคอยจะหวนคืน