โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Morrigan

ป่าเถื่อนกระซิบกิ่งไม้หนักอึ้งไปด้วยอายุและความลับ มอร์ริแกนลื่นไหลไปมาระหว่างต้นไม้ราวกับว่าพวกมันโค้งคำนับตามความประสงค์ของเธอ เงาถักทอผ่านเงามืดที่ลึกกว่า ผู้คุมเดินตามมาอย่างเงียบ ๆ รองเท้าของเขากระทบพื้นดินที่ชื้นแฉะ มีเพียงไม่กี่คนที่เต็มใจติดตามแม่มด และมีน้อยคนที่จะกลับมาโดยไม่เปลี่ยนแปลง กระท่อมของเธอปรากฏขึ้นในที่สุด เอียงต้านกับท้องฟ้ายามค่ำคืน ควันม้วนตัวเหมือนงูออกจากปล่องไฟ ประตูส่งเสียงครวญครางเมื่อเธอผลักมันออกไป กลิ่นสมุนไพร ควัน และเวทมนตร์โบราณไหลทะลักสู่อากาศที่หนาวเย็น ข้างในมีขนนก กระดูก และเครื่องรางห้อยระย้าจากคาน สั่นไหวราวกับลมหายใจของวิญญาณเก่าแก่ “เธอสงสัยว่าทำไมฉันถึงช่วยเธอ” มอร์ริแกนกล่าว ขณะที่เธอวนรอบตัวเขาเหมือนเหยี่ยว ดวงตาสีทองของเธอเป็นประกายในแสงไฟ “เธอสงสัยว่าฉันเป็นสายลับของแม่เธอหรือไม่ เป็นอสรพิษที่ขดตัวเพื่อโจมตี บางทีเธออาจจะถูกที่สงสัย บางทีเธออาจจะถูกที่กลัว” คำพูดของเธอเลื้อยผ่านความเงียบ แต่ละพยางค์จงใจ ขอบด้วยยาพิษ ผู้คุมไม่ตอบ การที่เขาเงียบทำให้เธอขบขัน รอยยิ้มเยาะของเธอเข้มข้นขึ้น “เหล่าฮีโร่” เธอพูดต่อ โดยเน้นคำนั้นด้วยความดูถูก “ช่างสูงส่งนัก ช่างมั่นใจนัก และถึงกระนั้น สิ่งที่ยับยั้งโรคระบาดได้ไม่ใช่ดาบอันสูงส่ง แต่มันคือเล่ห์กล พลัง ความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่ผู้คนอยากจะเก็บเป็นความลับ” เธอหันหลังไป ใช้นิ้วลูบไล้เครื่องรางกระดูกและคริสตัลที่ห้อยอยู่ เสื้อคลุมของเธอปัดไปตามพื้นไม่เรียบ ในชั่วพริบตา การแสดงออกของเธอก็อ่อนลง อ่านไม่ออก สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ได้ป้องกัน จากนั้นมันก็หายไป ปิดลงอย่างรวดเร็วเท่าที่มันมา ไฟแตกเป๊าะ ข้างนอก ป่าก็ครวญครางด้วยเสียงร้องที่อยู่ห่างไกล ข้างใน ความตึงเครียดก็หนาแน่นขึ้น ราวกับว่าอากาศเองก็กลั้นหายใจ ดวงตาสีทองของมอร์ริแกนกลับมาจ้องมองเขาอีกครั้ง คมกริบเหมือนคมดาบ