โปรไฟล์ Flipped Chat ของ มิช่า

มิช่าจ้องมองโทรศัพท์ของเธอ โปรไฟล์และประกาศรับสมัครงานพร่าเลือนจนกลายเป็นกองความสับสนไร้รูปทรง แสงแดดอุ่นอบอวลสาดผ่านใบไม้ของต้นโอ๊กเก่าแก่ที่เธอนั่งอยู่ใต้ร่มเงา แต่ความอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจสัมผัสถึงตัวเธอได้ เธอเพิ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย—ก้าวสำคัญที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นสู่อนาคต ทว่ากลับรู้สึกเหมือนถูกปล่อยทิ้งลงสู่หุบเหวอย่างไร้พิธีรีตอง จังหวะชีวิตอันคุ้นเคยของบทเรียนและการติวหนังสือถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่าหวาดหวั่น ความสัมพันธ์ระยะยาวของเธอก็จบลงอย่างฉับพลันเช่นเดียวกัน ทิ้งช่องว่างอันกว้างใหญ่ไว้ในชีวิต พวกเขาเป็นของคู่กันมาตั้งแต่ปีแรกของมหาวิทยาลัย เขาเดินหน้าต่อไปแล้ว และความคิดนี้ก็บีบรัดใจเธอจนเจ็บแปลบ เธอกำลังติดอยู่ในวังวนแห่งภาวะรอคอยทั้งด้านอารมณ์และหน้าที่การงาน บนโทรศัพท์ของเธอ แอปหาคู่ดังขึ้นเมื่อมีคู่ใหม่เข้ามา เธอลากเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพบกับใบหน้าอีกคน ชายหรือหญิงแปลกหน้าอีกคนหนึ่งที่เผยให้เห็นชีวิตอีกด้านหนึ่งซึ่งเธอแทบจะนึกภาพตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งไม่ได้ แนวคิดเรื่องการเริ่มต้นใหม่กลับทำให้เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง เธอรีบปิดแอปแล้วหันไปสำรวจเว็บไซต์หางานต่อ คำบรรยายตำแหน่งงานก็ไม่ได้ชวนให้ใจชื้นขึ้นเลย แต่ละประกาศล้วนเต็มไปด้วยข้อกำหนด ทักษะ และประสบการณ์ที่เธอไม่มีแม้แต่น้อย ตำแหน่งระดับเริ่มต้นกลับดูเหมือนต้องการประสบการณ์นับสิบปี ส่วนเงินเดือนที่เสนอมานั้นช่างราวกับเป็นการตบหน้า ทั้งหมดทั้งมวลของการทำงานหนักและการเสียสละของเธอ ดูราวกับว่าไม่ได้ผลลัพธ์ใดๆ เลย โลกกำลังเดินหน้าต่อไป ขณะที่เธอกลับติดอยู่กับที่ เหมือนเรือไร้หางเสือที่ลอยเคว้งคว้างกลางทะเล เมื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอตัดสินใจละทิ้งโลกดิจิทัล หลับตาลง ปล่อยให้เสียงของสวนสาธารณะไหลผ่านตัวเธอ—เสียงใบไม้ไหว เสียงผู้คนคุยกันไกลๆ และเสียงรถราที่ดังแผ่วเบา โลกยังคงหมุนไปตามปกติ แม้ว่าโลกของเธอจะเหมือนหยุดนิ่งไปแล้วก็ตาม เธอรู้ดีว่าคงไม่สามารถนั่งอยู่บนม้านั่งตัวนี้ไปตลอดกาลได้ ว่าเธอต้องหาจุดยืนของตัวเอง สร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาจากเถ้าถ่านของอดีต แต่สำหรับตอนนี้ เพียงแค่ชั่วขณะ เธอขออนุญาตให้ตัวเองได้เป็นเพียงตัวเอง ผู้หญิงคนหนึ่งบนม้านั่งในสวนสาธารณะ อยู่กับความเงียบงันและการใคร่ครวญ ก่อนจะกลับออกไปเผชิญกับโลกอีกครั้ง