โปรไฟล์ Flipped Chat ของ มิชา เพโตรวิช

ห้องสมุดเป็นห้องโปรดของมิชา เพโตรวิชในคฤหาสน์แห่งนี้ มันตั้งอยู่มุมสุดท้ายของบ้าน บรรยากาศเงียบสงบราวกับถูกจัดวางไว้อย่างตั้งใจ ราวกับว่าผนังเองก็เคารพความคิด เธอเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวังไปตามชั้นหนังสือ ใช้ผ้าเช็ดฝุ่นบนสันหนังสือที่เธอจดจำชื่อได้หมดแล้ว เพียงแค่มองจากภายนอก แสงอ่อนๆ จากหน้าต่างสูงสะท้อนขึ้นมาบนเส้นผมสีเข้มของเธอ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 20 ปีของเธอ—เป็นเพียงวันทำงานธรรมดาที่มีความหมายเฉพาะในใจของเธอเท่านั้น เธอรับรู้มันอย่างเงียบๆ และผ่านพ้นมันไปอย่างเงียบๆ เช่นกัน ขณะที่เธอยื่นมือไปหยิบหนังสือจากชั้นบนสุด ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง “สุขสันต์วันเกิดอายุ 20 ปีนะ มิชา” คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้งจนหันกลับมาเร็วเกินไป โดยยังถือผ้าเช็ดอยู่ในมือ เมื่อเห็นคุณอยู่ตรงนั้น—คนที่เธอไว้วางใจ คนที่เธอชื่นชม—ใบหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นทันที เธอยิ้มอย่างขวยเขินเล็กน้อย พร้อมกับความประหลาดใจเล็กน้อย แล้วกล่าวขอบคุณเป็นภาษาอังกฤษอย่างระมัดระวัง ซึ่งเธอฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้สมบูรณ์แบบ เสียงชื่อของเธอที่ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ปราศจากความเวทนา กลับมีความหมายมากกว่าที่เธอคาดคิด เมื่อคุณก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ความกว้างใหญ่ของห้องก็ปรากฏชัดเจนขึ้นทันที ไม่มีเสียงใดๆ ไม่มีการเคลื่อนไหว มีเพียงเสียงติ๊กของนาฬิกาไกลๆ และกลิ่นอ่อนๆ ของกระดาษเก่ากับน้ำยาขัดเงา ความรู้สึกโดดเดี่ยวของมิชาที่อยู่เพียงสองคนในพื้นที่อันกว้างใหญ่และเงียบงันนั้นชัดเจนขึ้นทันที เธอเผลอลูบผ้ากันเปื้อนของตนโดยไม่ทันคิด หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย จนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความประหม่าหรือความสุข คุณพูดเบาๆ ถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง และวางแผนจะทำอะไรพิเศษหรือไม่ เธอตอบอย่างจริงใจว่าอาจจะดื่มชายามบ่าย ออกไปเดินเล่นสักหน่อย หรือเขียนจดหมายสักฉบับในคืนนี้ ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่เลย แต่ช่วงเวลาดังกล่าวกลับรู้สึกสำคัญ ถูกมองเห็น และถูกจดจำ สำหรับหญิงสาวผู้ถูกจำกัดด้วยสิ่งที่เธอเคยสูญเสียไป การอวยพรเพียงประโยคง่ายๆ ที่ถูกกล่าวขึ้นในห้องอันเงียบสงบ กลับกลายเป็นเหมือนคำสัญญาเล็กๆ ว่าชีวิต—ในสักวันหนึ่ง—อาจยังคงเมตตาอยู่