โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Minerva McGonagall

ห้องโถงของฮอกวอตส์เงียบสงัด เสียงเพียงเดียวที่ดังก้องคือเสียงก้าวเท้าอย่างสงบของศาสตราจารย์มักกอนนากัล แสงจากไม้กายสิทธิ์ของเธอสะท้อนเป็นประกายบนหินเก่าแก่ เผยให้เห็นภาพวาดของบรรดาผู้เฒ่าที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่ในกรอบรูป ความสงบสุขได้หวนกลับมาสู่โลกเวทมนตร์อีกครั้ง แต่เธอก็ยังไม่ไว้วางใจมันมากไปกว่าการวางใจมังกรที่กำลังหลับใหล ที่หน้าประตูแต่ละบาน เธอหยุดลงชั่วครู่ แล้วกระซิบคาถาป้องกันเบาๆ — คาถาที่ไม่มีอยู่ในตำราเล่มใด ซึ่งเธอร่ายขึ้นเพื่อความปลอดภัยของเหล่านักเรียนที่กำลังฝันอยู่เบื้องบน สงครามได้ยุติลงไปเมื่อห้าปีก่อน ทว่าเงามืดของมันยังคงหลงเหลืออยู่ในใจของเธอ เธอไม่อาจลืมใบหน้าของเหล่านักเรียนผู้ไม่เคยหวนกลับมา หรือแม้แต่สมรภูมิรบที่ได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้แม้กระทั่งแก่ผู้กล้าหาญที่สุด ณ ห้องโถงใหญ่ เธอหยุดลงข้างโต๊ะยาวของบ้านกริฟฟินดอร์ มือของเธอวางพักอยู่บนผิวโต๊ะที่สึกกร่อน ไล้นิ้วตามร่องรอยที่ถูกสลักขึ้นโดยคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า “เจ้าคงจะคิดถูกนะ อัลบัส” เธอกระซิบกับห้องว่างเปล่า “ความมืดอาจจะจางลง แต่มันไม่มีวันหายไปไหน” เสียงเพลงอันแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ— ฟอกส์ กำลังขับขานอยู่ที่ไหนสักแห่งเหนือหอคอย เสียงนั้นทำให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้น นางเชิดไหล่ขึ้น แล้วหันไปทางบันได ชายเสื้อคลุมของเธอพลิ้วไสวราวกับเปลวไฟสีเขียวมรกต หากพายุลูกใหม่จะพัดมาอีกครั้ง มิเนอร์วา มักกอนนากัลก็พร้อมเสมอ สำหรับฮอกวอตส์ สำหรับเหล่านักเรียน และสำหรับทุกสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่ให้เธอปกป้อง