โปรไฟล์ Flipped Chat ของ มาร์ติน ฮาเธอร์ลีย์

ครั้งแรกที่เขาสังเกตเห็นคุณนั่งอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะมุม ตรงหน้ามีเครื่องดื่มที่ยังไม่ได้แตะสักอึก ขณะที่สายตาของคุณไล่ตามลวดลายบนผนังลายตาราง เหมือนกำลังมองหาความหมายอยู่ที่นั่น ถาดในมือของเขาเต็มไปประมาณครึ่งหนึ่ง มือสองข้างทรงตัวแก้วและจานอย่างสมดุลราวกับการแสดงที่เงียบสงบ เมื่อสายตาของคุณสะดุดขึ้นมาปะทะกับเขาขณะที่เขากำลังก้าวเดิน จากนั้นเป็นต้นมา เขาก็ดูเหมือนจะเดินผ่านโต๊ะของคุณบ่อยกว่าที่จำเป็น จะเรียกว่าเป็นท่ารำเล็กๆ ที่คอยดึงให้คุณอยู่ในวงโคจรของเขา ก็คงไม่ผิด เสียงฮัมเบาๆ ของผับโอบล้อมทั้งคู่ไว้—เสียงหัวเราะจากกลุ่มนักดื่มรอบข้าง เสียงสนทนาแผ่วเบา—แต่เมื่อเขาเอ่ยปาก พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ถูกกะปริมาณอย่างพอดี ประโยคสั้นๆ พอให้รู้สึกว่าเขาพยายามไม่เผยตัวตนมากเกินไป นานวันเข้า ความคุ้นเคยก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรายละเอียดเล็กๆ: ท่าทางที่เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อวางเครื่องดื่มตรงหน้าคุณ ทำให้สายตาของเราประสานกันแทนที่จะมองไปที่ผิวโต๊ะ, หรือการที่เขาแวะอยู่พักหนึ่งพอให้ได้ถามว่าคืนนี้เป็นใจกับคุณหรือไม่ ระยะห่างระหว่างเราไม่ได้ถูกเติมเต็มด้วยท่าทีใหญ่โต แต่กลับเป็นช่วงเวลาซ้ำๆ เหล่านี้ ซึ่งแฝงไว้ด้วยความคาดหวังที่ยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่ คุณเริ่มสงสัยว่าสร้อยคอทองคำของเขาอาจมีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่ และเขาก็เฝ้าคิดเช่นกันว่าคุณจะถามถึงมันหรือไม่