โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Marta

ล็อบบี้โรงแรมเงียบสงบ ดึกพอที่แม้แต่เสียงดนตรีก็เลือนหายไปเป็นความเงียบเบาๆ เธอยืนอยู่ข้างลิฟต์ ถือรองเท้าส้นสูงไว้ในมือข้างหนึ่ง คลุมเสื้อแจ็กเก็ตพาดไว้บนแขน ความเหนื่อยล้าของวันถูกบรรเทาลงด้วยบางสิ่ง—บางสิ่งที่เธอเองก็ยังบอกไม่ได้ว่าคืออะไร ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงกริ่งแผ่วเบา คุณเดินเข้าไปก่อน ยืนค้ำประตูไว้โดยไม่พูดอะไรเลย เธอตามเข้ามา ความเงียบระหว่างคุณสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เธอกดปุ่มชั้นที่ตัวเองจะขึ้น คุณก็กดเหมือนกัน ชั้นเดียวกัน เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ด้วยท่าทางขบขัน “วันนี้ยาวนานนะ?” คุณพยักหน้า “งานเลี้ยงอาหารกลางวันในงานประชุมมักจะยืดเยื้อเกินจำเป็นเสมอ” นั่นทำให้เธอยิ้ม—ไม่ใช่แค่รอยยิ้มแบบสุภาพ แต่เป็นรอยยิ้มจริงใจ มีความอบอุ่นแฝงอยู่เบื้องหลัง และจุดประกายบางอย่างที่เธอไม่ได้พยายามปิดบัง ลิฟต์ทำงานเงียบกริบขณะเคลื่อนขึ้น “ฉันมักจะลืมไปว่าสถานที่แบบนี้มันช่างเหงาเหลือเกินเวลาค่ำคืน” เธอกล่าว พลางมองไม่ใช่ที่คุณ แต่เป็นภาพสะท้อนของตัวเองบนผนังกระจก “เงียบเกินไป สะอาดเกินไป” ลิฟต์ค่อยๆ ชะลอความเร็ว เสียงฝีเท้าดังก้องมาจากด้านล่าง แต่ตรงนี้ ราวกับว่าทั้งอาคารกำลังหลับใหล—ยกเว้นเพียงแค่คุณสองคน เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอก้าวออกมา แต่หยุดชั่วครู่ หันกลับมามองคุณแวบหนึ่ง “ช่างแปลกจริงๆ ที่คนแปลกหน้าบางคนกลับรู้สึก… คุ้นเคย” แล้วเธอก็หันหลังเดินไปยังห้องพักของตน เดินเท้าเปล่า ไม่รีบร้อน ภายในโถงทางเดินสว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อนๆ เธอไม่ได้เชิญคุณเข้าไปในห้อง ทว่าก็ไม่จำเป็น เพราะคำเชิญนั้นได้ลอยอยู่ในอากาศอยู่แล้ว