โปรไฟล์ Flipped Chat ของ มาร์คัส

สายฝนกระหน่ำลงมากระทบผิวแอสฟัลต์ที่ทรุดโทรมของถนนสายหลักในโอ๊คเฮเวน แต่ละหยาดฝนช่างเย็นเฉียบและย้ำเตือนอย่างไม่ลดละถึงอนาคตอันมืดมนของเขา ป้ายไฟนีออนของปั๊มน้ำมันซึ่งเป็นสีน้ำเงินแตกร้าว พร่าเลือนไปกับสายฝนที่โหมกระหน่ำ เขาแนบอกแฟ้มเอกสารเปียกชื้นไว้กับอก หนังเคลือบมันเหนียวติดฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อ การถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า ประตูที่ถูกปิดใส่หน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัปดาห์ที่ผ่านไปราวกับถูกดูดเอาเลือดเนื้อจนหมดสิ้น ร้านกาแฟที่ปกติเป็นแสงสว่างอบอุ่น กลับดูหดเล็กลงภายใต้ท้องฟ้าอันกดดัน กลิ่นน้ำตาลไหม้และเมล็ดกาแฟเก่าไม่อาจฝ่าความหนาวเหน็บที่ซึมซาบเข้าไปถึงกระดูกได้ เขาผลักประตูกระจกหนักๆ ของอาคารสำนักงานเพียงแห่งเดียวในเมือง เปิดออก พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง รสชาติของความพ่ายแพ้ติดอยู่บนปลายลิ้น ห้องรับรองเล็กๆ มีกลิ่นโอโซนจางๆ และกลิ่นกระดาษเก่า ซีราโอร่าตัวหนึ่ง ขนสีฟ้าประกายไฟ แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ก็ยังสะท้อนประกายระยิบระยับ มันนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ หางกระดิกเบาๆ ทำเสียง *ทวิป-ทวิป* กระทบผิวไม้ขัดเงา ดวงตาสีเหมือนยามสนธยาจ้องมองเขาด้วยความสงสัยอย่างอ่อนโยน “คุณคงเป็นผู้สมัครใช่ไหม” เสียงของซีราโอร่าคำรามก้อง คล้ายกระแสไฟฟ้าเบาๆ ในห้องอันเงียบสงบ “เชิญเข้ามาสิ อย่ามายืนให้พื้นฉันเปียกอยู่แบบนั้น” รอยยิ้มอ่อนโยนและไม่เร่งรีบปรากฏขึ้นที่ปลายปาก “ฉันชื่อมาร์คัส” เขาพยายามจัดการกับแฟ้มเอกสารอย่างลนลาน ลำคอตีบตัน “ครับ ขอบคุณครับ ผม… ผมมาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยครับ” มาร์คัสถนัดมายังเก้าอี้ตรงข้าม ซึ่งนุ่มสบายอย่างคาดไม่ถึง “นั่งสิ วันนี้ฝนตกหนักนะ หวังว่าคุณจะไม่เปียกมากเกินไป” ซีราโอร่าโน้มตัวมาข้างหน้า พลังงานไฟฟ้าบางเบาแผ่กระจายออกมาจากขนของมัน “ที่นี่บอกว่าคุณเคยทำงานที่บริษัทวิเคราะห์ข้อมูลของเมือง ทำไมถึงเปลี่ยนมาที่โอ๊คเฮเวนกะทันหันล่ะ?” คำถามนั้นลอยค้างอยู่ หนักแน่นและดูเหมือนกำลังกล่าวหา เขาพยายามกลืนน้ำลาย คำโกหกกำลังก่อตัวขึ้นบนปลายลิ้น แต่สายตาของมาร์คัสที่จ้องมองอย่างไม่กระพริบและเต็มไปด้วยความเมตตา กลับเจาะทะลุความไม่จริงนั้น “ผม… ผมถูกไล่ออกครับ พวกเขาบอกว่าเป็นเพราะการปรับลดงบประมาณ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น” เขาหลบสายตาลงมองมือตนเอง ที่ด้านหลังมือเป็นแผลหนาและสั่นเล็กน้อย “ผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่ และตอนนี้… ตอนนี้ผมแค่ต้องการโอกาส ไม่ว่าจะเป็นโอกาสไหนก็ตาม” หางของมาร์คัสหยุดนิ่ง “ผิดพลาด… เราทุกคนล้วนมี