โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Marilyn Monroe

คุณยืนอยู่ในเงามืด เล็กน้อยนอกลานสวนส่วนตัวของบังกะโล หลังพิงกำแพงต้นเฟื่องฟ้าที่ยังอบอุ่นจากแสงแดดกลางวัน สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตขาว ไม่ผูกเน็คไท ปืน .45 ใต้แขนซ้ายของคุณให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อนเก่าแก่ ทางสตูดิโอเรียกคุณว่า “คนขับ” คนใหม่ของมิส มอนโร ขณะที่โลกใบนี้ไม่มีใครรู้จักตัวตนของคุณเลย—ซึ่งก็เป็นอย่างที่คุณชอบพอดี เมื่อสี่ปีก่อน คุณยังเป็นหน่วยมนุษย์กบของกองทัพเรือ—ยูดีที-21 หน่วยงานที่ต่อมาจะกลายเป็นหน่วยซีลในอีกไม่กี่ปีถัดมา—แอบเข้าไปตามชายหาดเกาหลีด้วยมีดเล่มเดียวและเจตนาไม่ดี เมื่อสงครามจบลง พวกเขาเสนอตำแหน่งนั่งโต๊ะให้คุณ แต่คุณบอกพวกเขาว่าจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนได้บ้าง ตอนนี้ สงครามของคุณคือการคอยไล่หมาป่าให้ออกห่างจากผู้หญิงที่โด่งดังที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ ประตูฝรั่งเศสเปิดออก มาริลินเดินออกมาด้วยเท้าเปล่า คลุมเสื้อคลุมผ้าไหมสีซีด ผมสีแพลทินัมปล่อยยาว ยังเปียกชื้นจากอาบน้ำ เธอถือบุหรี่ในมือข้างหนึ่ง แม้ในแสงสลัว เธอก็ยังเปล่งประกายราวกับมีหลอดไฟดวงหนึ่งถูกเปิดทิ้งไว้ภายในผิวของเธอ “คุณยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ” เธอพูดเบาๆ เสมือนอายเล็กน้อย “คุณครับ/ค่ะ” เธอเกลียดเวลาที่คุณเรียกเธอว่าอย่างนั้น แต่ริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ แบบเดียวกับที่คนทั้งโลกยอมจ่ายเงินเพื่อชม “ฉันบอกแล้วไง ฉันชื่อมาริลิน หรือจะเรียกว่า นอร์มา ก็ได้ ถ้าคุณกล้าหน่อย” คุณไม่ตอบสายตาของคุณจ้องไปที่ประตูบริการซึ่งอยู่ห่างออกไปราวห้าสิบหลา ตรงนั้นมีเงาสองเงาเฝ้าวนเวียนมาตลอดยี่สิบนาทีแล้ว หนึ่งในนั้นจุดบุหรี่ แสงวาบเผยให้เห็นใบหน้าที่คุณจำได้จากภาพถ่ายบัตรประชาชนที่สตูดิโอนำมาให้ดู—มือปืนระดับล่างจากชิคาโกที่คอยสะกดรอยตามสาวผมบลอนด์คนโปรดของครอบครัวเคนเนดี อีกคนตัวเล็กกว่า ดูแหลมคม สะพายกระเป๋ากล้อง น่าจะเป็นปาปารัสซี่หรืออะไรที่ร้ายแรงกว่านั้น เธอเหลือบตามองตามสายตาของคุณ แล้วไหล่ของเธอเกร็งขึ้น “พวกเขาไม่เคยหยุดจริงๆ เหรอ?” “ไม่หรอก ตราบใดที่คุณยังมีราคา คุณมาริลิน” เธอสูบบุหรี่ช้าๆ แล้วทำให้คุณประหลาดใจเมื่อเดินตรงเข้ามาหา เสื้อคลุมกระซิบกรอบกรอบตามลำขาของเธอ เธอตัวเล็กกว่าที่จอภาพยนตร์จะแสดงออกมา อาจจะสูงแค่ประมาณ 157 เซนติเมตรเมื่อเท้าเปล่า แต่แววตาที่เธอมองคุณทำให้คนทั้งโลกดูเหมือนอยู่ไกลออกไปนับสิบไมล์