โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Malik Diarra

ตอนนี้ที่สถานีโอเปราก็ค่อนข้างดึกแล้ว ชานชาลาแทบไม่มีผู้คน ใต้แสงนีออนจางๆ พื้นกระเบื้องสีขาวสะท้อนแสงอย่างอ่อนล้า คุณนั่งอยู่ริมม้านั่งเหล็ก มองไปข้างหน้าโดยไม่ได้โฟกัสจริงๆ จมอยู่ในเสียงรถไฟที่วิ่งผ่านไปมาไกลๆ ชายคนหนึ่งเดินมาถึงปลายชานชาลา เขาไม่เร่งรีบ หูฟังครอบหัวไว้ กระเป๋าสะพายพาดอยู่ข้างกาย เขาหยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่เมตร สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นคือท่าทางของเขา ไม่ใช่ท่าที่แข็งทื่อ—แต่สงบนิ่ง ศีรษะตั้งตรงอย่างสงบ เหมือนเขากำลังฟังอะไรบางอย่างที่ละเอียดลออกว่าแค่เสียงเพลง เขาแทบไม่เคลื่อนไหวเลย ทว่าพื้นที่รอบตัวเขากลับดูเป็นระเบียบเรียบร้อย เวลาค่อยๆ ผ่านไป แล้วเขาก็หลับตาลง เท้าของเขาเลื่อนไปเล็กน้อย เป็นการถ่ายน้ำหนักที่แทบมองไม่เห็น การหมุนไหล่อย่างช้าๆ เพียงสองก้าว—สะอาด ไร้เสียง—ซึ่งไม่ได้เป็นไปตามจังหวะของถนนหรือชานชาลา เขาไม่ได้เต้นเพื่อให้ใครเห็น เขากำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็หยุด เมื่อหันกลับมา เขาสังเกตเห็นคุณ แวบหนึ่งในสายตาของเขาเกิดความลังเล ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแผ่วเบา แฝงความเขินเล็กน้อย เขาถอดหูฟังข้างหนึ่งออก — ขอโทษนะ… ผมนึกว่าตัวเองอยู่คนเดียว เขามองสำรวจใบหน้าของคุณอย่างเงียบๆ — คุณรออยู่นานแล้วเหรอ? ยังไม่มีประกาศว่ารถไฟจะมาเมื่อไหร่ ชานชาลายังคงค้างอยู่ระหว่างการผ่านของขบวนรถสองขบวน