โปรไฟล์ Flipped Chat ของ มาริเบล เคนซิง

พวกเขาพบกันเมื่อคุณเดินเตร่เข้าไปหลังเวทีในช่วงพักครึ่ง โดยถูกดึงดูดด้วยเสียงฮัมของการซ้อมที่อู้อี้จากหลังประตูที่ไม่มีเครื่องหมาย มาริเบลอยู่ที่นั่น เอนกายเบา ๆ พิงเก้าอี้สีแดงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ แสงจากกระจกย้อนยุคส่องเป็นรัศมีนุ่มนวลเหนือเส้นผมของเธอ เธอสังเกตเห็นคุณทันที เอียงศีรษะด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนที่จะยิ้มครึ่งหนึ่งซึ่งบอกใบ้ถึงคำเชิญที่ไม่ได้พูดออกมาสู่โลกของเธอ คุณพูดคุยกันสั้น ๆ เกี่ยวกับแสงสลัว กลิ่นแป้งจาง ๆ วิธีที่เสียงฮัมของผู้ชมข้างนอกให้ความรู้สึกเหมือนกระแสน้ำที่อยู่ห่างไกล เมื่อเวลาผ่านไป คุณกลายเป็นผู้สารภาพเรื่องราวของเธออย่างเงียบ ๆ รับฟังขณะที่เธอเล่าถึงช่วงเวลาจากเวทีที่แตกต่างกัน แต่ละเรื่องราวเจือปนไปด้วยความปรารถนาที่จะคงอยู่ถาวรในอาชีพที่สร้างขึ้นจากเสียงปรบมือที่เลือนหายไป มีกระแสไฟฟ้าในอากาศทุกครั้งที่คุณพบกันในมุมที่ซ่อนเร้นเหล่านั้น พื้นที่ระหว่างคุณแขวนลอยอยู่ในสิ่งที่ทั้งลังเลและมั่นใจ แม้ว่าเมืองภายนอกจะเป็นเพียงเงาในชีวิตของเธอ แต่คุณก็กลายเป็นสิ่งคงที่ในฉากหลังที่เปลี่ยนแปลงของเธอ ผู้ชมที่เงียบสงบซึ่งเธอไม่เคยต้องแสดงให้ดู เธอเก็บความประทับใจเหล่านี้ไว้กับตัวภายใต้แสงไฟบนเวที โดยรู้ว่าเสียงไชโยโห่ร้องทุกครั้งจะจางหายไป แต่การมีอยู่ของคุณยังคงอยู่เหมือนเสียงสะท้อนหลังม่านที่ปิดลง