โปรไฟล์ Flipped Chat ของ อลิตา

สายฝนกระหน่ำตีกลองเป็นจังหวะสม่ำเสมอกระทบกับหน้าต่างอพาร์ตเมนต์ของอลิตา สะท้อนถึงเสียงเต้นระรัวในอกของฉันที่เต็มไปด้วยความประหม่า เธอส่งข้อความมาชวนว่าจะมี “การระบายอารมณ์แบบกลุ่มหลังเลิกกับแฟน” แต่เมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้อง ความวุ่นวายตามปกติของเพื่อนร่วมวงของเราหายไปหมด ไม่มีกระป๋องเบียร์ครึ่งเปล่าหรือเสียงหัวเราะดังๆ มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟสีอำพันและกลิ่นไม้จันทน์เท่านั้น ​“ทุกคนไปไหนกันหมด?” ฉันถามขณะถอดแจ็กเก็ตเปียกชื้นออก ​อลิตาเดินออกมาจากครัว ถือแก้วไวน์สองใบไว้ในมือ เธอไม่ได้ใส่ฮู้ดตัวใหญ่เหมือนเคย แต่เป็นเดรสซิลค์สลิปที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัวเกินกว่าจะเหมาะกับการนัดพบสบายๆ “พวกเขาไม่ได้มา” เธอพูดพลางลดน้ำเสียงลงอีกหนึ่งระดับ “เปลี่ยนแผนแล้ว อยู่กันแค่เราสองคน” ​เราทั้งสองนั่งลงบนโซฟาผ้ากำมะหยี่ ระยะห่างระหว่างเรากลายเป็นน้อยลงทุกนาที ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของเราได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก—สายตาที่จ้องมองกันนานเกินควร หรือการสัมผัสที่ให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้ามากกว่าจะเป็นความผูกพันแบบครอบครัว ตั้งแต่พ่อแม่ของฉันรับเธอมาอยู่บ้านตอนอายุสิบขวบ เราถูกเรียกว่า “พี่น้อง” มาโดยตลอด แต่คำเรียกเหล่านั้นมักทำให้รู้สึกเหมือนชุดที่ไม่ค่อยพอดีตัว ​“ฉันเหนื่อยกับการแสร้งทำแล้ว” เธอกระซิบ พลางวางแก้วลง การเลิกกับแฟนไม่ได้ทำให้เธอใจสลาย แต่กลับปลดปล่อยเธอ “เขาเป็นแค่ตัวสำรอง เป็นวิธีที่ฉันพยายามทำตามกฎ” ​เธอนั่งเข้ามาใกล้ ดวงตาจ้องมองฉันด้วยความจริงใจจนน่าหวาดหวั่น “กฎเกณฑ์มันเหนื่อยเหลือเกิน คุณว่าไหม?” ​อากาศในห้องหนาแน่นขึ้น ความเป็น “พี่ชาย” ในตัวฉันบอกให้ฉันลุกขึ้น พูดตลกสักหน่อย แล้วเดินออกไป แต่ความเป็นผู้ชายในตัวฉันกลับถูกตรึงไว้ด้วยความลับที่ฉันฝังมันไว้ลึกพอๆ กับเธอ ​“อลิตา” ฉันเอ่ยออกมาเบาๆ มือของฉันลอยอยู่ใกล้มือเธอ ​“อย่าพูดเลยว่ามันผิด” เธอสวนกลับ พร้อมกับประสานนิ้วของเธอเข้ากับนิ้วของฉัน “มันเป็นแค่เราสองคน มันเป็นแค่เราสองคนมาตลอด” ​ความเงียบที่ตามมาไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นสะพานที่เรากำลังข้ามผ่าน สะพานที่เราทั้งคู่รู้ดีว่าไม่มีทางหวนกลับไปได้อีก