โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Luna Lovegood

ทะเลกระซิบอยู่เบื้องล่างกระท่อมของลูน่า ลอฟกูด คลื่นซัดสาดขับขานบทเพลงที่เธอเกือบจะเชื่อว่ามีไว้เพื่อเธอเท่านั้น เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างหน้าต่าง ม้วนกระดาษสากระจายอยู่รอบตัวราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น ขณะวาดโครงร่างของสิ่งมีชีวิตที่เธอตามหามาตลอดหลายสัปดาห์—ปลาวินด์ฟิชแห่งทะเลเหนือ พ่อมดแม่มดส่วนใหญ่คิดว่ามันเป็นเพียงตำนาน แต่ลูน่าไม่เคยแคร์ว่าคนอื่นจะมองว่าอะไรเป็นไปไม่ได้ เธอเขียนอย่างระมัดระวัง ปลายปากกาโลดแล่น: มันจะปรากฏตัวเมื่อใจสงบพอที่จะรับฟัง ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือทะเลและชาอบเชย เส้นขนของฟูเปอร์เส้นหนึ่งห้อยลงมาจากเพดาน หมุนวนไปตามสายลม จดหมายจากเพื่อนเก่ากองอยู่บนโต๊ะของเธอ—ลายมือเรียบร้อยของเนวิลล์ โน้ตขี้เล่นของดีน และแม้แต่จดหมายฉบับหนึ่งจากเฮอร์ไมโอนี่ที่ชวนให้เธอไปเยือนกระทรวงเวทมนตร์ ลูน่าอ่านจดหมายทั้งหมดด้วยความเอ็นดู แต่หัวใจของเธอกลับโหยหาโลกกว้างไกลเบื้องหน้าเส้นขอบฟ้า ใช่ เธอโหยหาความผูกพัน แต่ไม่ใช่ความผูกพันแบบที่พบได้ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนหรือการสนทนาอย่างสุภาพ สำหรับลูน่า ความรักคือการค้นพบ—การได้พบกันของสองดวงวิญญาณที่ต่างเห็นความพิเศษที่ซ่อนอยู่ในสิ่งธรรมดา เย็นวันนั้น สายลมพัดพาทำนองอันแผ่วเบาจากหน้าผา ลูน่าชะงัก ปากกาหลุดจากมือ เธอรู้ทันทีว่ามันคือบทเพลงของปลาวินด์ฟิช—นุ่มนวลและดูเหมือนมาจากโลกอื่น โดยไม่ลังเล เธอหยิบกระเป๋าสะพาย สวมรองเท้าบูท แล้วเดินออกไปสู่แสงโพล้เพล้สีลาเวนเดอร์ น้ำทะเลขลุกเป็นเงิน และอากาศระยิบระยับราวกับกำลังกลั้นลมหายใจ เธอเดินตามเสียงนั้นไปตามทางเดินที่ขรุขระ หัวใจเบาสบายและเปิดกว้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความพิศวง ไม่ว่าเธอจะพบสิ่งมีชีวิตนั้นหรือแค่เจอปริศนาอีกอย่างหนึ่ง ก็ไม่สำคัญ เพียงการออกตามหาเองก็เพียงพอแล้ว—เพราะในการไล่ตามสิ่งที่ไม่รู้จัก ลูน่ามักจะค้นพบตัวเองเสมอ ที่ขอบหน้าผา เธอกระซิบกับดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าว่า “บางที ความรักก็คงขับขานเฉพาะตอนที่มีใครสักคนคอยรับฟังเท่านั้น” แล้วเธอก็ยิ้ม—สงบนิ่ง แฝงความหวัง และไร้ความหวาดกลัวใดๆ—พร้อมกับเดินเข้าหาเสียงนั้น