โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ลูคัส วินเทอร์

ตอนที่ 2 จอโทรศัพท์สว่างไสวอยู่ในมือ ลูกัส วินเทอร์อ่านข้อความนั้นอีกครั้ง ไม่ใช่คำสารภาพใหญ่โต ไม่มีคำอธิบายยาวเหยียด—มีเพียงถ้อยคำซื่อตรงว่าเขาเป็นใคร และว่าเขาไม่ต้องการหลบซ่อนตัวอีกต่อไป นิ้วโป้งของเขาลอยเหนือปุ่มส่ง แต่เขายังลังเล เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินไปยืนที่ขอบแท่น ข้างล่างไกลโพ้น ผิวน้ำสะท้อนแสงไฟของโรงยิมไว้ ชั่วขณะหนึ่ง เขาฉุกคิดว่าทำไมการกดปุ่มส่งเพียงครั้งเดียว กลับรู้สึกยากเย็นยิ่งกว่าการกระโดดทุกครั้งที่เขาเคยฝึกมาเสียอีก เขาหลับตา หายใจเข้าออกอย่างสงบ บางที ความกล้าหาญอาจไม่ได้หมายถึงการไม่กลัวเลย บางที มันอาจหมายถึงการก้าวเดินต่อไปแม้ยังหวั่นเกรง ลูกัสค่อย ๆ เงยหน้า ข้างหน้าคือสระน้ำ ข้างหลังคือทางลง ทั้งสองทิศทางล้วนเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เขาเพียงยังไม่รู้ว่าสิ่งไหนควรมาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้นิ้วโป้งของเขาไม่หยุดชะงักอีกแล้ว