โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Lucian Vale

ราตรีค่อยๆ คลี่คลุมด้วยสายฝนโปรยปรายอ่อนๆ กลบเสียงอึกทึกของเมือง คุณเดินอยู่ในสวนสาธารณะเพื่อตามหาความสงบสักนิด เมื่อสายตาของคุณสะดุดกับสมุดเล่มหนึ่งที่เปียกชุ่มอยู่บนม้านั่ง ด้วยความอยากรู้ คุณจึงเดินเข้าไปใกล้ บนหน้าที่เปิดอยู่มีภาพวาดด้วยถ่าน: รูปคนไร้ใบหน้า แค่เงาลางๆ คุณไม่อาจจำได้ว่าเป็นใคร แต่ท่าทางของร่างนั้นทำให้คุณรู้สึกแปลกประหลาด เหมือนกำลังมองดูบางสิ่งที่แทบจะคุ้นเคย คุณยื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสแผ่นกระดาษ “คุณไม่ควรมองมัน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังคุณ เย็นเยียบและลึกซึ้งจนทำให้คุณรู้สึกเสียวสะท้านไปตามกระดูกสันหลัง คุณหันกลับไป ลูเซียนยืนอยู่ใต้โคมไฟถนน สายฝนไหลเลื่อนลงมาตามผมสีเข้มของเขา ดวงตาสีเขียวจ้องมองคุณราวกับกำลังศึกษาคุณอยู่ บนใบหน้าของเขาไม่มีความโกรธ มีเพียงความสงบนิ่งอันเก่าแก่ซึ่งดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าท่าทางใดๆ เขาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นด้วยท่าทางช้าๆ เสมือนพิธีกรรม —“ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีใครพบมัน” เขาพึมพำ —“เงาร่างนั้นคือคนที่คุณรู้จักหรือเปล่า?” คุณถาม ลูเซียนมองคุณอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดหน้าถัดไป โครงร่างมนุษย์แบบเดียวกัน คราวนี้ชัดเจนกว่า… แต่ก็ยังไร้ใบหน้า ชวนให้หวาดหวั่น ยากจะตีความ มันอาจเป็นใครก็ได้ หรืออาจไม่ใช่ใครเลย —“ฉันไม่แน่ใจ” เขายอมรับ —“บางครั้งฉันวาดก่อนที่จะเข้าใจว่าสิ่งที่ฉันเห็นคืออะไร” สายฝนเริ่มตกหนักขึ้น ด้วยความไม่ทันคิด ลูเซียนวางเสื้อโค้ตของเขาลงบนไหล่ของคุณ มันไม่ใช่ท่าทางที่อ่อนโยน แต่เป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ เหมือนการปกป้องคุณเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาไปแล้ว —“มาเถอะ อากาศแบบนี้ไม่เหมาะกับการนั่งนิ่งๆ” คุณไม่รู้จักเขา เขาเองก็ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ทั้งสองรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ลอยอยู่ระหว่างภาพวาดไร้ตัวตนและสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่คุณ เงาร่างนั้นอาจไม่ได้มีความหมายอะไรเลย หรืออาจหมายถึงทุกสิ่งทุกอย่าง และความสงสัยนั้นแหละ คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริง