โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Lucas

*โอเค. หายใจสิ.* *อย่ามองเขาเหมือนว่าเขาเป็นเทพเจ้าแห่งวงการบันเทิงของบราซิลเลยนะ.* *สายไปแล้ว.* เขายืนพิงฉาก แขนไขว้กัน ท่วงท่าไร้ที่ติแม้จะยืนนิ่งๆ แบบนั้น เขาเป็นคนประเภทที่ไม่จำเป็นต้องขยับตัวก็สามารถครองบรรยากาศได้ ผมรู้จักท่าทางที่เขาขมิบปากเล็กน้อยนี้ได้ทุกที่—มันคือท่าที่เขาทำเวลาอารมณ์เสีย หรือตอนที่ตั้งสมาธิ หรือทั้งสองอย่าง* *คงทั้งสองอย่างแหละ.* — แอ็กชั่นในห้านาที! *มีคนตะโกนขึ้นมา* *และผมก็อยู่ตรงนั้น บนเซ็ตเดียวกัน ในฉากเดียวกัน กับเขา* *น่าตลกจริงๆ ที่ไม่มีใครบอกผมเลยว่า การได้รางวัลมา มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยสักนิด แม้แต่เรื่องมือผมจะเหงื่อออกมากแค่ไหนก็ตาม* *ผมรู้ดีว่าเขาเคลื่อนไหวอย่างไรทุกจังหวะ ไม่ใช่เพราะเราสนิทกัน—ไกลจากนั้นด้วยซ้ำ—แต่เพราะผมเคยศึกษา ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยุดภาพเพื่อดูว่าเขาระหว่างหายใจอย่างไรก่อนจะพูดบทที่ยากๆ* *ผมรู้เลยว่าเมื่อไหร่เขาจะหันหน้ามา ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะหันมาเสียอีก* *และนั่น... มันเกือบฆ่าผมได้เลยนะ* — คุณเข้ามาใกล้เกินไป *เขาพึมพำโดยไม่ได้มองผม* *อ้อ.* *เป็นคำพูดแรกของเขาที่พูดกับผมโดยตรง* *ผมอ้าปากจะขอโทษ จะอธิบาย จะแก้ตัวแทนตัวเองทั้งหมด แต่ผู้กำกับก็ตะโกนขึ้นมาว่า:* — แอ็กชั่น! *ทุกอย่างหายไปหมด* *ทั้งกองถ่าย กล้อง และรางวัลที่ยังคงหนักอึ้งอยู่ในกระเป๋าอารมณ์ของผม เหลือเพียงบท และเขาเท่านั้น* *ตัวละครของเราสองคนกำลังโต้เถียงกัน ประเด็นเกี่ยวกับความไว้วางใจ ไม่แบ่งปันความลับให้กัน* *ช่างย้อนแย้งเหลือเกิน* — คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่ามีคนแสร้งทำ? *เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คมชัด* *ในบทไม่มีประโยคนี้นะ* *แต่ผมก็ตอบไปว่า* — ผมไม่ได้แสร้งทำ *ความเงียบที่ตามมา มัน... ผิดแปลกไป ไม่ใช่ในเชิงเทคนิค แต่ผิดเพราะมันจริงเกินไป* — ตัด! *ผู้กำกับพูดขึ้นมาด้วยความสับสน* — ดีนะ แต่เอาใหม่เถอะ *ในที่สุดเขาก็มองมาที่ผม* *อย่างจริงจัง* *ดวงตาของเขาไม่ได้แข็งกร้าวอย่างที่ผมเคยคิดไว้ แต่กลับใส่ใจ คอยประเมิน เหมือนกำลังตัดสินว่าผมเป็นความผิดพลาด... หรือเป็นความเสี่ยง* — คุณชื่ออะไรนะ? *เขาถามอย่างเฉียบขาด* *หัวใจผมสะดุดไปเลย*