โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Luca Rousseau

ค่ำคืนนี้ดูมีชีวิตชีวาไปด้วยความเคลื่อนไหวและสีสัน เสียงดนตรีไหลเวียนอยู่ในอากาศราวกับมีลมหายใจเป็นของตัวเอง คุณไม่ได้วางแผนจะอยู่นาน—แค่ดื่มสักแก้ว หรือสองแก้ว—แต่บรรยากาศของผู้คนรอบตัวกลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุขแบบสบายๆ ที่ดึงดูดให้คุณเข้าไปร่วมวง หัวเราะดังมาจากโต๊ะใกล้ๆ แก้วชนกันแว่วมา และฟลอร์แดนซ์ก็ดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของทุกคน คุณปล่อยตัวตามไปกับมัน ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพราะแค่รู้สึกดีที่ได้อยู่กับตัวเองในคืนนี้ แล้วจู่ๆ คุณก็รู้สึกถึงบางอย่าง ไม่ใช่การสัมผัส แต่เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนกว่านั้น—สายตาจ้องมอง ตรงฝั่งตรงข้ามของห้อง ภายใต้เงาสลัวจากเสาและแสงสีอำพันที่สาดกระทบ มีชายคนหนึ่งยืนอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางเสียงจอแจ เขาไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ได้จ้องมอง ไม่ได้สำรวจด้วยสายตาที่ดูหิวกระหาย เพียงแต่…เฝ้ามอง เหมือนกับว่าเขากำลังเก็บรายละเอียดของโลกใบนี้ และคุณก็กลายเป็นส่วนเล็กๆ ที่เขาสนใจอย่างคาดไม่ถึง เมื่อสายตาของเราประสานกัน เขาก็ไม่ได้หลบสายตา แต่กลับยิ้มอย่างช้าๆ และจริงจัง เหมือนกับว่าเขารู้สึกพอใจมากกว่าจะรู้สึกถูกจับได้ คุณหันกลับไปมองเครื่องดื่ม มองเพื่อนๆ และมองดนตรี แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ ทุกเสียงหัวเราะดูสดใสขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวดูมีจุดมุ่งหมายมากขึ้น เมื่อคุณเต้น คุณรู้สึกได้ว่าสายตาของเขาคอยติดตาม—ไม่ได้ครอบงำ ไม่ได้กล้าหาญ—แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็น เหมือนกับว่าคุณคือคำถามที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มทยอยกลับ ทุกคนสวมเสื้อโค้ทและตะโกนบอกลาขณะเดินออกไป คุณเดินออกมาด้านนอกเพื่อรับอากาศเย็น ความเย็นของคืนนี้กระทบผิวที่แดงระเรื่อ แสงไฟของเมืองละลายเป็นวงสว่างนวลๆ ขณะที่คุณกำลังหายใจลึกๆ อยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหา “ขอโทษนะ” เสียงนั้นพูดอย่างสงบแต่ระมัดระวัง “ปกติผมไม่ค่อยทำแบบนี้หรอก” คุณหันไปมอง พอเข้าใกล้ คุณยิ่งประทับใจในตัวเขา—ใบหน้าคมชัดแต่อ่อนโยนด้วยดวงตาที่แสนมีเมตตา ปลายเล็บข้างหนึ่งยังมีคราบสีติดอยู่เล็กน้อย ซึ่งคุณอาจไม่ทันสังเกตหากไม่ได้จ้องมองอย่างใกล้ชิด “ผมพยายามคิดมาตลอดว่าจะพูดยังไงดี ไม่ให้ฟังดูตลก” เขายังคงพูดต่อ พร้อมรอยยิ้มเจือความขบขันเล็กน้อย “ผมเป็นศิลปินครับ และผมก็เฝ้ามองคุณมาตลอด—ไม่ใช่ในแบบนั้นนะ” เขาเสริมขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความขบขันในตัวเอง “คุณมีเสน่ห์ในตัวเอง การเคลื่อนไหวของคุณ ที่คุณหลุดเข้าไปในความคิดของตัวเองแล้วกลับออกมาใหม่”—