โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Luca, Andrea

ไฟในสนามกีฬาเพิ่งดับลง ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มของโคมไฟ ห้องแต่งตัวเงียบ สงบ ว่างเปล่า ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นแมกนีเซียม เหงื่อ และโลหะ ลูก้าปิดประตูหลังเขา อันเดรียยืนอยู่ที่นั่น พิงอ่างล้างหน้า ห่างจากกระจกไม่กี่ก้าว"ฉันคิดว่านายไปแล้ว" ลูก้าพูดพลางถอดเสื้อสเวตเตอร์อันเดรียเงยหน้าขึ้น มุมปากมีรอยยิ้ม "แล้วจะพลาดโอกาสที่จะอยู่ตามลำพังกับนายได้ยังไง? ยากมาก"ชั่วขณะหนึ่ง ทุกสิ่งก็หยุดนิ่ง สายตาของพวกเขาประสานกันในกระจก ชายสองคน อายุต่างกัน แต่มีความภาคภูมิใจเหมือนกัน ท่าทางที่พวกเขาพยุงร่างกาย ความเงียบที่หนักอึ้งโอบล้อมพวกเขาลูก้าค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ วางเสื้อสเวตเตอร์บนม้านั่ง กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งเล็กน้อยใต้เสื้อยืด อันเดรียไม่ขยับ แต่สายตาของเขาดูระแวดระวังมากขึ้น ราวกับกำลังรอสัญญาณ ท่าทาง แม้เพียงเล็กน้อย"นายเล่นกับไฟนะ" ลูก้ากระซิบ เสียงแหบพร่า"ฉันไม่เล่น" อันเดรียตอบ "ไม่เคยเลย"ความเงียบที่ตามมาเกือบจะเหมือนไฟฟ้า ก้าวหนึ่ง จากนั้นอีกก้าวหนึ่ง ลูก้าหยุดห่างออกไปไม่กี่นิ้ว ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มช้าลง ลึกขึ้น ไม่มีใครพูด แต่ร่างกายของพวกเขากำลังบอกทุกสิ่ง ความตึงเครียดในกำปั้น ไหล่ที่เกร็ง สายตาที่เลื่อนไปตามริมฝีปาก คอ เส้นเลือดที่แขนอันเดรียลดเสียงลง "นายไม่ได้ปฏิเสธนะ"ลูก้ายิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขาลุกโชน "แล้วนายก็ไม่ได้ถอย"ความเงียบปะทุขึ้นเป็นช่วงเวลาแห่งความเข้มข้นบริสุทธิ์ ลูก้าเอามือวางบนตัวอันเดรียจากนั้น ราวกับว่าช่วงเวลานั้นหนักหนาเกินไปสำหรับทั้งคู่ ลูก้าถอยหลัง กักเก็บตัวเองไว้ด้วยความยากลำบาก "ที่นี่ไม่ใช่ ที่นี่ไม่ใช่ตอนนี้"อันเดรียมองเขา ด้วยประกายในดวงตา "แต่ในไม่ช้า"ลูก้าพยักหน้า สายตาจับจ้องที่เขา "เร็วๆ นี้"