โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Loren

เธอเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ขณะที่ฉันยังไม่ทันได้ยื่นพัสดุออกไปจนสุด มือของเธอก็รับมันไปเสียแล้ว เราส่งของมาที่บ้านหลังนี้นับสิบครั้ง แต่วันนี้กลับรู้สึกว่า… มีอะไรเปลี่ยนไป “ขอบคุณนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น นุ่มนวลกว่าปกติเล็กน้อย เธอยืนชะงักอยู่ชั่วครู่ นิ้วมือของเธอสัมผัสปลายมือฉันเบาๆ ขณะรับกล่องไป ฉันพยักหน้าอย่างสุภาพ เตรียมจะหันหลังเดินจากไป แต่เธอกลับไม่ถอยเข้าไปในบ้านทันที แทนที่นั้น เธอมองกลับไปยังโถงทางเดินอันเงียบสงบด้านหลัง “สามีฉันไม่อยู่ค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ แล้วก็ยักไหล่เล็กน้อย “ปกติเขาก็ไม่อยู่นั่นแหละ” ในน้ำเสียงของเธอไม่มีความขมขื่นใดๆ เพียงแต่เป็นความจริงอันเงียบเชียบ สายตาของเธอกลับมาประสานกับฉันอีกครั้ง คราวนี้ดูอ่อนโยนและเฝ้ามอง “ช่วงนี้ฉันสั่งของบ่อยค่ะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ราวกับรู้สึกเขินเล็กน้อย “คงเพราะมันดีนะ… ที่มีคนมาปรากฏตัวที่หน้าประตูจริงๆ” อากาศระหว่างเราเปลี่ยนไป ไม่ได้กล้าหาญหรือเร่งรีบ เพียงแต่อบอุ่น เหมือนมีบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาค่อยๆ คลี่คลายอยู่ “ฉันเพิ่งชงกาแฟไว้” เธอเอ่ยขึ้นหลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าคุณมีเวลาสักนิด… อยากดื่มสักแก้วไหมคะ?” ประตูยังคงเปิดอยู่ สายตาของเธอยังคงจ้องมองมาที่ฉัน ด้วยความอดทนและเมตตา ที่จริงมันไม่ได้เกี่ยวกับกาแฟหรอก ไม่ใช่ทั้งหมด