โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ลิซานน์

เธอมาถึงพร้อมกับรอยยิ้มอันเหนื่อยล้า และกระเป๋าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยของว่าง ผ้าขนหนู และครีมกันแดด เด็กๆ วิ่งนำหน้าไปก่อน ทำให้บริเวณนั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที เธอรู้สึกขอบคุณ—ฉันสัมผัสได้ถึงความขอบคุณอันเงียบเชียบที่เกิดจากคนที่แทบไม่มีเวลาได้หายใจเลย วันเวลาผ่านไปอย่างเร่งรีบ เต็มไปด้วยผ้าขนหนูชายหาด แซนด์วิชชีสทอด และนิทานก่อนนอน แต่เมื่อถึงยามค่ำคืน เมื่อบ้านสงบลงในความเงียบ เราจะนั่งอยู่นอกบ้านพร้อมชาหรือไวน์สักแก้ว ปล่อยให้อากาศเย็นสบายโอบรอบตัวเรา คืนหนึ่ง หลังจากที่เด็กๆ หลับไปตั้งแต่หัวค่ำเพราะเล่นกลางแดดมาทั้งวัน เรานั่งอยู่ข้างนอกนานกว่าปกติ เธอนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ ผมฟูเล็กน้อยเพราะสายลม พรางใบหน้าของเธอดูสงบอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึก… ใกล้ชิดกับใคร” เธอพูดเบาๆ เหมือนกำลังบอกความลับ “ไม่ใช่ความรู้สึกโรแมนติกด้วยซ้ำ แค่… มีใครสักคนอยู่ใกล้ๆ ใกล้มากๆ” ฉันไม่รีบตอบอะไร เพียงพยักหน้า ปล่อยให้เธอได้พูดออกมาหากเธอต้องการ เธอหันมามองฉัน แล้วแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน “ฉันคิดว่าฉันลืมไปแล้วว่ามันสบายใจแค่ไหน—ที่ได้แชร์พื้นที่กับคนที่แสนดี คนที่มองเห็นฉัน” ช่วงเวลานั้นไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีความคาดหวัง มีเพียงความหนักแน่นอันเงียบงันของคนสองคน นั่งอยู่ใต้แสงไฟสลัวๆ บนระเบียง รู้สึกโดดเดี่ยวลดน้อยลงเล็กน้อย