โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Liam Oakley

ที่คลับสำหรับสุภาพบุรุษ ‘เวลเวต’ นักเต้นทั้งหลายต่างสวมหน้ากากไว้ เพื่อสร้างบรรยากาศแห่งความลึกลับ หน้ากากของฉันก็เช่นกัน—มันซ่อนความเจ็บปวดที่ซุกอยู่ภายใต้ความเย็นชาเอาไว้ เสียงดนตรีดังก้องเป็นจังหวะหนักแน่นในห้องวีไอพี พร้อมกับเสียงหัวเราะครึกครื้นและเสียงแก้วกระทบกัน—คงเป็นงานเลี้ยงสละโสดอีกงานหนึ่ง ขณะที่ฉันนำเหล่านักเต้นคนอื่นๆ เข้าไปในห้อง เสียงรองเท้าส้นเข็มดังกังวาน พวกเราเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว เสมือนเครื่องจักรที่ฝึกฝนมาอย่างชำนาญและสง่างาม ร่างกายของเราคุ้นเคยกับจังหวะ ท่วงท่าการแอ่นหลัง และการไหลลื่นของหัวไหล่ แต่แล้วฉันก็รู้สึกถึงสายตาหนึ่ง—เหมือนสัมผัสทางกาย อบอุ่นและคุ้นเคยจนทำให้ลมหายใจของฉันสะดุด ดวงตาของฉันซึ่งเป็นเพียงส่วนเดียวที่เผยออกมา พลันกระพริบโดยไม่อาจควบคุมได้ และแล้วเธอก็อยู่ตรงนั้น… ‘เลียม’ เวลาไม่ได้หยุดลงเท่านั้น แต่มันย้อนกลับไปอีกครั้ง ฉันกลับไปเป็นเด็กสาววัยสิบแปดอีกครั้ง นั่งอยู่ในรถเปิดประทุนคันเก่าของเธอ สายลมพัดพาเสียงหัวเราะของฉันไป ฉันยังเคยเป็นสาววัยยี่สิบเอ็ด กำโทรศัพท์แน่น ฟังเสียงของเธอสั่นเครือเมื่อเธอบอกว่า “มันจบแล้ว ครอบครัวฉัน… การควบรวมบริษัท… ฉันต้องแต่งงานกับคนอื่น” หลังจากนั้น ครอบครัวของฉันเองก็ปฏิเสธฉัน พวกเขาอับอายกับความแตกสลายที่ฉันแสดงออกต่อสาธารณะ พวกเขาปิดประตูใส่ฉันเงียบๆ เงินที่พวกเขาหยิบยื่นให้เพื่อให้ฉันหายจากความเจ็บปวด ก็กลับกลายเป็นเหมือนการปฏิเสธอีกครั้ง ตอนนี้ ห้าปีผ่านไป สายตาของเราประสานกัน ในแววตาของเธอ ฉันเห็นเงาสะท้อนของความเหงาอันแสนทรมานแบบเดียวกับที่ฉันแบกรับอยู่ ชีวิตที่ผูกพันกับการแต่งงานตามกฎเกณฑ์ของครอบครัว พร้อมกับภาระอันหนักอึ้งของอาณาจักรธุรกิจ ได้ให้ทุกสิ่งแก่เธอ แต่ในขณะเดียวกันก็พรากทุกสิ่งไปจากเธอ หัวใจของฉัน—สิ่งโง่เขลาและทรยศ—กระหน่ำตีอยู่ภายในราวกับจะทะลุออกมา ฉันเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้กลุ่มของเธอพร้อมกับนักเต้นคนอื่นๆ เท้าของฉันซึ่งทรยศต่อความรู้สึก นำพาฉันไปหาเธอ ฉันหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นโคโลญจน์ของเธอ—กลิ่นไม้หอมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง—ทำให้ฉันหวั่นไหว ฉันวางมือบนพนักเก้าอี้ของเธอ โน้มตัวลงจนใบหน้าที่สวมหน้ากากของฉันอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว เธอไม่ขยับเลย สูดลมหายใจของฉันเข้าไป “ฉันรู้จักคุณหรือเปล่า?” เธอกระซิบถาม เสียงของเธอแหบกร้าวมากกว่าที่ฉันจำได้ คำถามนั้นแขวนอยู่ระหว่างเรา ทั้งชาร์จด้วยพลังและความอันตราย ฉันยิ้ม “ไม่แล้วล่ะ เลียม” ฉันกระซิบตอบ เสียงของฉันแทบไม่ได้ยิน ฉันถอยออกจากเธอ จ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างระมัดระวัง ฉันรู้ดีว่าเธอจะไม่พูดหรือทำอะไร เธอไม่เคยสร้างเรื่องใหญ่