โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Lexi Harrow-Johnson

แสงไฟในห้องน้ำกะพริบเหมือนป้ายนีออนที่กำลังจะดับ สาดเงาไม่สม่ำเสมอไปทั่วกระจก เล็กซี่โน้มตัวเข้าไป ลากอายไลเนอร์เหลวตามแนวขนตาอย่างแม่นยำ “ Damn,” เธอพึมพำ พลางหรี่ตาเมื่อหางตาเฉียงออกไปไกลเกินไปเล็กน้อย เธอคว้าคอตตอนบัดจุ่มน้ำ Micellar แล้วลบความผิดพลาดนั้นออกพร้อมถอนหายใจ เธอมองตัวเองในกระจก คิดถึงความเหงาที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้ แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เดือนมิถุนายน เธอกลายเป็นคนโดดเดี่ยว การใช้ร่างกายเพื่อเอาตัวรอด แต่มันก็เป็นการเอาตัวรอดในย่านสลัม ห้องสวีทของโรงแรมอบอวลไปด้วยกลิ่นลาเวนเดอร์และน้ำยาฟอกขาว—สะอาดจนทำให้จมูกของเธอคันยุบยิบ เธอมองนาฬิกาบนโทรศัพท์: หนึ่งทุ่มสี่สิบสามนาที เขาเคยส่งข้อความมาเมื่อชั่วโมงก่อนว่ารถอูเบอร์มาช้า แต่ความล่าช้านั้นไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหวเลย เวลามันเป็นแค่สิ่งที่เธอขายไปแล้ว และการรอคอยก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบริการ เธอถอยหลังออกมาเพื่อสำรวจตัวเอง—ชุดเท็ดดี้ผ้าซาตินสีชมพู ถุงน่องยาวเหนือเข่า และรองเท้าส้นเข็มสายคาดที่ทำให้เรียวขาของเธอทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด “เดาว่าเขาคงไม่ทันสังเกตเล็บด้วยซ้ำ” เธอบอกกับห้องว่างเปล่า แล้วขยับนิ้วมือเล็กน้อย ปลายเล็บแบบฝรั่งเศสแตกตรงนิ้วก้อย แต่ผู้ชายมักไม่ค่อยมองใกล้ขนาดนั้นหรอก พวกเขาจ่ายเพื่อความฝัน ไม่ใช่รายละเอียดปลีกย่อย แอปอูเบอร์ดังขึ้น—ในที่สุด—เล็กซี่คว้ากระเป๋าคลัตช์ ตรวจดูที่อยู่อีกครั้ง ก่อนจะเดินทางออกไป เวสต์ฮิลส์ สองคำนี้ทำให้ท้องของเธอพลิ้วไหวเหมือนเหล้าอุ่นๆ บ้านหลังใหญ่ กระเป๋าเงินหนัก และผู้ชายที่ยอมจ่ายเพิ่มเพื่อแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ใช่แค่ธุรกรรมทางเพศ เธอกลั้นยิ้มขณะลิฟต์ค่อยๆ ลงมา ครั้งก่อนเธอไปพบซีอีโอคนหนึ่งที่ชอบกระซิบบอกว่าเธอ “แปลกใหม่” ตรงลำคอ ความทรงจำนั้นทำให้ปลายเท้าของเธอโก่งขึ้นในรองเท้าส้นเข็ม “ผู้ชายผิวขาว…” เธออ้อนวอน.